دانلود

download report

Transcript دانلود

‫اور‍‍ژانس‍ها‍ی‍روانپزشكی‬
‫• ‪ /1‬مديريت بيماران پرخاشگر‬
‫نحوه برخورد و درمان بیمار پرخاشگر‪:‬‬
‫پرخاشگری‪ :‬هر نوع رفتار که منجر به آسیب به خود یا دیگری گردد‬
‫پرخاشگری نامیده می شود‪.‬‬
‫نخستین کار در ارزیابی رفتار خشن‪ ،‬تعین علت آن است‪ .‬علت‪ ،‬مسیر درمان را‬
‫تعیین می کند‪.‬‬
‫بزرگترین اشتباه در مراکز درمانی‪ ،‬نادیده گذاشتن یک بیماری عضوی به‬
‫عنوان علت اختالل روانی است‪.‬‬
‫‪ 5-30‬درصد مراجعین مرکز فوریت روانپزشکی دچار اختالل جسمی هستند‬
‫که موجب همه یا بخش ی از عالیم روانی آنها است‪ .‬ضربه مغزی‪ ،‬سوء‬
‫مصرف دارو (ار جمله الکل)‪ ،‬سکته مغزی‪ -‬اختالالت متابولیک و داروها‬
‫ممکن است موجب رفتار ناهنجار گردد و اخذ سابقه دقیق در این زمینه‬
‫• تاکيد پزشک بايد بر شکايت موجود و دليل مراجعه يک‬
‫بيمار مزمن به مرکز فوريت در آن زمان خاص باشد‪.‬‬
‫• گوش کردن‪ ،‬مشاهده و تعبير بخش عمده مصاحبه فوری‬
‫روانپزشکی را شامل می گردد‪.‬‬
‫روراستی‪ ،‬صداقت ‪ ،‬آرامش و فاقد حالت تهديد اميز بودن‬
‫پزشک و کادر درمانی در برخورد با بيمار بسيار اهميت‬
‫دارد‪ .‬انتظار نمی رود که ارزيابی اورژانس کامل باشد‪ ،‬اما‬
‫بايد به برخی پرسشهای هم پاسخ دهد‪.‬‬
‫راهبردهای کلی در ارزيابی بيماران‪:‬‬
‫‪ -A‬قبل از مالقات با بيمار پرخاشگر‪ ،‬حتی االمکان به خوبی انها‬
‫را بشناسيد (اخذ اطالعات از همراهان)‬
‫‪ -B‬کار مهار فيزيکی را به کسانی واگذار کنيد که در اين مورد‬
‫آموزش ديده اند‬
‫‪ -C‬نسبت به خطرات خشونت قريب الوقوع آگاه و آماده باشيد‪.‬‬
‫‪ -D‬به ايمنی محيط فيزيکی (مثالً دستری به در‪ ،‬اشياء داخل‬
‫اطاق)توجه کنيد‪.‬‬
‫‪-E‬ضمن ارزيابی در صورت لزوم از افراد ديگر بخواهيد که‬
‫حضور داشته باشند‪.‬‬
‫‪ -F‬از خودآزاری و خودکشی و آسيب زدن به خود توسط بيمار‬
‫جلوگيری کنيد‪.‬‬
‫‪ -G‬از اعمال خشونت نسبت به ديگران توسط بيمار جلوگيری‬
‫کنيد‪.‬‬
‫ضمن ارزيابی‪ ،‬خطر خشونت را از جانب بيمار ارزيابی کنيد اگر‬
‫خطر خشونت قابل مداخله باشد بايد‪:‬‬
‫‪ -1‬به بيمار اطالع دهيم که خشونت مورد قبول نيست‬
‫‪ -2‬به گونه ای بدون تهديد به بيمار نزديک شويم‬
‫‪ -3‬به يبمار اطالع دهيم که در صورت لزوم از دارو با مهار‬
‫فيزيکی يا اتاق انفرادی استفاده خواهد شد‬
‫‪ -4‬تيم مهار فيزيکی را آماده داشته باشيد‪.‬‬
‫‪ -5‬ضمن مهار شدن بيمار به دقت مراقب‬
‫وی باشيد و عاليم حياتی وی را‬
‫مکرراً چک نماييد‬
‫خصوصياتی که به علت طبی اختالل روانی داللت دارند‪.‬‬
‫‪ -1‬شروع حاد (ظرف ساعات يا دقايق‪ ،‬با عاليم بارز)‬
‫‪ -2‬دوره اول بيماری‬
‫‪ -3‬شروع عاليم در سن پيری‬
‫‪ -4‬وجود بيماری با صدمات جسمی‬
‫‪ -5‬سوء مصرف قابل مالحظه مواد‬
‫‪ -6‬اختالالت ادراکی غيرشنوايی‬
‫‪ -7‬عاليم عصبی‪-‬بيهوشی‪ ،‬تشنج‪ ،‬صدمه سر‪ ،‬تغيير در الگوی‬
‫سردرد‪ ،‬تغييرات بينايی‬
‫‪ -8‬نشانه های کالسيک در معاينه روانی‪-‬کاهش ميزان‬
‫هشياری‪ ،‬اختالل جهت يابی‪ ،‬اختالل حافظه‪ ،‬اختالل توجه‬
‫و تمرکز‪ ،‬اختالل محاسبه‪ ،‬تفکر عينی‬
‫‪ -9‬سار نشانه های وضعيت روانی‪-‬اختالل تکلم‪ ،‬حرکت‪ ،‬يا‬
‫راه رفتن آپراکسی ساختمانی‪-‬اشکال در ترسيم صفحه‬
‫ساعت‪ ،‬مکعب‪ ،‬پنج ضلعی های متداخل‬
‫‪ -10‬خصوصيات کاتالونيک‪-‬برهنگی‪-‬منفی کاری‪-‬ستيزه‬
‫جويی‪-‬رزبديته‪ ،‬وضعيت اندامی‪....‬‬
‫ارزيابی و پيش بينی رفتار خشن‪:‬‬
‫نشانه های خشونت قريب الوقوع‪:‬‬
‫‪ -1‬اعمال خشونت آميز اخير‪ ،‬از جمله خسارت زدن به اموال‬
‫‪ -2‬تهديد کالمی و فيزيکی (ترساندن)‬
‫‪ -3‬حمل اسلحه يا چيزی که به عنوان اسلحه بتوان بکار برد(‬
‫مثل چنگال‪-‬زيرسيگاری ‪)....‬‬
‫‪ -4‬تحريک روانی –حرکتی فزاينده‬
‫‪ -5‬مسموميت با الکل يا ساير مواد‬
‫‪ -6‬خصوصيات پارانوئيد در بيمار پسيکوتيک‬
‫‪ -7‬توهمات آمرانه خشن(بعضی بيماران)‬
‫‪ -8‬بيماريهای مغزی‪ ،‬کلی يا با يافته های سوب پيشانی‪ ،‬به‬
‫ميزان کمتر با يافته های لوپ تمپ‪.‬رال‬
‫‪ -9‬تحريک کاتاتونيک‬
‫‪ -10‬دوره های مانيک‬
‫‪ -11‬دوره های خاص افسردگی تهييجی‬
‫‪ -12‬اختالالت شخصيت‬
‫خطر خشونت را ارزيابی کنيم‪:‬‬
‫‪ -1‬سوال در خصوص تفکر‪ ،‬تمايل‪ ،‬قصد‪ ،‬طرح خشونت‪،‬‬
‫قابليت وصول وسيله‪ ،‬اجرای طرح‪ ،‬نياز به کمک را در‬
‫نظر بگيريد‬
‫‪ -2‬ويژگی های جمعيت شناسی (سن ‪ 24‬تا ‪-15‬جنس(مرو)‪-‬‬
‫وضعيت اجتماعی‪ -‬اقتصادی (پايين)‪-‬حمايت‬
‫اجتماعی(محدود) را در نظر بگيريد‪.‬‬
‫‪ -3‬سابقه بيمار را در نظر بگيريد‪ :‬سابقه خشونت‪-‬سابقه اعمال‬
‫ضد اجتماعی بدون خشونت‪-‬سابقه عدم کنترل تکانه را در‬
‫نظر بگيريد‪.‬‬
‫‪ -4‬عوامل آشکار استرس آميز را رد نظر بگيريد (مثل‬
‫تعارضات زناشويی‪-‬فقدان واقعی يا سمبوليک)‬
‫بهترين عوامل پيش بينی کننده رفتار خشونت آميز عبارتند از‬
‫مصرف زياد الکل و سابقه رفتار خشونت آميز ئ‬
‫دستگيری به دليل فعاليت جناحی و سابقه تحمل سوء رفتار‬
‫در کودکی است‪.‬‬
‫قوانينی در برخورد با بيماران پرخاشگر‪:‬‬
‫‪ -1‬بيماران پرخاشگر به فاصله پيشگيری از درمانگر جهت‬
‫احساس امنيت بيشتر نياز دارند‪.‬‬
‫‪ -2‬بهتر است اول ما بنشينيم بعد بيمار جای خود را تعين‬
‫نموده و بنشيند‬
‫‪ -3‬از لمس فيزيکی بيماران پرخاشگر بخصوص بدبين پرهيز‬
‫نمائيم‬
‫‪ -4‬محل نشستن و قرار گرفتن درمانگر به درب خروجی‬
‫نزديک تر باشد تا در هنگام ضرورت دسترسی به راه‬
‫خروج راحت باشد‪.‬‬
‫‪ -5‬وسايلی که بيمار در صورت عصبانی شدن بتواند با آنها‬
‫به اطرافيان آسيب برساند در دسترسی بيمار نباشد‬
‫‪ -6‬در صورت نياز به لمس بيمار (مانند گرفتن نبض فشار خون)‬
‫قبل از اقدام به بيمار توضيح دهيد‬
‫‪ -7‬حتما ً با داشتن همراه و نفرات کافی بيمار را ويزيت نمائيد (به‬
‫هيچ وجه به تنهايی بيمار پرخاشگر را ويزيت نکنيد)‬
‫‪ -8‬هر جای مصاحبه احساس خطر و بروز خشم قريب الوقوع‬
‫کرديد مصاحبه را قطع نمائيد‪.‬‬
‫‪ -9‬در صورت نياز قبل از ويزيت بيمار از دارو استفاده نمائيد‬
‫‪ -10‬تماس چشمی طوالنی با بيمار پرخاشگر بخصوص بدبين‬
‫برقرار ننمائيد‪.‬‬
‫مداخالت درمانی‪:‬‬
‫درمان دارويی‪:‬‬
‫‪ -1‬بيماران پارانوئيد در حالت تحريک کاتاتونيک نيازمند‬
‫داروهای آرام بخش هستند‬
‫‪ -2‬حمالت دوره ای خشونت نسبت به ليتيوم‪-‬بتابلوکرها‪-‬‬
‫کاربامازپين و هالوپريدول پاسخ مثبت می دهند‬
‫‪ -3‬گاه تجويز دارويی مانند هالوپريدول ‪ 5-10‬ميليگرم هر نيم تا‬
‫يک ساعت الزم است تا بيمار وضعيت ثابتی پيدا کند‪.‬‬
‫‪ -4‬اگر بيمار مواد و داروهايی استفاده کرده که خاصيت آنتی‬
‫کلينرژيک شديد داشته باشد‪ ،‬بنزوديازپين ها داروهای مناسبی‬
‫هستند‬
‫‪ -5‬برای افرادی که نسبت به داروهای ضدجنون يا بنزوديازپين‬
‫واکنش های آلرزيک ناجور نشان می دهند‪ ،‬سديم آموباربيتال‬
‫(‪ 1300‬ميليگرم عضالنی يا خوراکی)‪ ،‬پارالدئيد يا ( ديفن‬
‫هيدرامين (‪ 50-100‬ميليگرم خوراکی يا عضالنی) تجويز می‬
‫گردد‪.‬‬
‫‪ -6‬تزريق داروهای وريدی برای پيشگيری از وقفه تنفسی بايد با‬
‫ترکیبات دارویی‪:‬‬
‫در صورت حضور عالیم سایکوزیا بیماران خشن تحریکی را می توان با‬
‫ترکیب های زیر کنترل نمود‪.‬‬
‫‪ 5-10 -1‬میلیگرم هالوپریدول‪ 1 +‬عدد آمپول بیپیریدین عضالنی یا‬
‫وریدی‬
‫‪ 5-10 -2‬میلیگرم هالوپریدول ‪ 5-10 +‬میلیگرم دیازپام وریدی یا‬
‫لورازبام عضالنی در صورتی که کنترل سریع و بیشتر عالیم مورد‬
‫نظر باشد‬
‫‪ 25 -3‬ميليگرم کلرپرومازين حتما ً عضالنی با کنترل فشار خون‬
‫سيتوليک بيشتر از ‪100‬‬
‫‪ 5-10 -4‬ميليگرم ديازپام يا ‪ 2-4‬ميليگرم لورازپام وريدی‬
‫‪ -5‬اگر تحريک مربوط به مصرف الکل يا حالت پس از تشنج‬
‫صرعی بوده باشد‪ ،‬خواب حاصل از مقادير نسبتا ً کم يک داروی‬
‫آرامبخش وريدی ممکن است ساعتها دوام پيدا کند و بيمار پس از‬
‫بيدار شدن رفتاری کامالً منطقی داشته و از آنچه بر آنان گذشته‬
‫خاطره ای ندارند‬
‫‪ -6‬می توان در صورت نياز دارو را هرنيم تا يکساعت با کنترل عاليم‬
‫حياتی تا کنترل بيمار و رفع رفتار خشونت آميز تکرار نمود‬
‫‪ -7‬مراقب عوارض اکستراپيراميدال در صورت آرام بخشي سريع و‬
‫استفاده از داروهای ضد جنون باشيم‬
‫‪ -8‬اکثر بيماران قبل از رسيدن به دوز ‪ 50‬ميليگرم هالوپريدول آرام می‬
‫گيرند‪.‬‬
‫‪ -9‬بيماران تهييجی يا در حال هراس با دوزهای پايين لورازپام ‪2-4‬‬
‫ميليگرم عضالنی يا وريدی درمان می گردند و لورازپام را هم می توان‬
‫هر ‪ 20-30‬دقيقه يک بار تا آرام شدن بيمار تکرار نمود‬
‫مهار فيزيکی‪:‬‬
‫مهار فيزيکی زمانی بکار برده می شود که بيمار نسبت به‬
‫خود و ديگری چنان خطرناک است که تهديدی جدی به‬
‫شمار می رود و به گونه ای ديگر قابل کنترل نباشد‬
‫بيمار را می توان موقتا ً برای تجويز دارو‪ ،‬يا در صورت عدم‬
‫امکان مصرف دارو‪ ،‬برای مدتی طوالنی تر مهار نمود‪.‬‬
‫غالبا ً بيماران پس از آن که مدتی در مهار فيزيکی ماندند آرام‬
‫می گيرند‪.‬‬
‫استفاده از مهار فيزيکی‬
‫بهتر است ‪ 5‬نفر يا حداقل ‪ 4‬نفر برای مهار کردن بيمار‬
‫حضور داشته باشند‬
‫مهارهای چرمی مطمئن ترين و بی خطر ترين انواع مهار‬
‫فيزيکی است‬
‫به بيمار توضيح دهيد که چرا او را مهار می کنيد‬
‫بايد يکی از اعضا تيم درمانی در معرض ديد بيمار قرار‬
‫داشته و به بيماری که مهار می شود اطمينان دهد اين امر‬
‫در رفع ترس از درماندگی و ناتوانی و فقدان کنترل به‬
‫بيمار کمک می کند‪.‬‬
‫بيمار در حالی که پاهايش از هم باز گذاشته شده يکدستش در‬
‫پهلو‪ ،‬دست ديگرش روی سر او قرار گرفته و مهار می‬
‫شود‬
‫مهار بايد طوری گذاشته شود که در صورت لزوم تزريقات‬
‫وريدی را بتوان به آسانی انجام داد‬
‫سر بيمار بايد کمی باالتر از سطح بستر باشد تا احساس آسيب‬
‫پذيری او را کم کند و ضمنا ً احتمال آسپيراسيون را کاهش‬
‫دهد‬
‫مرتبا ً بايد مهارها از نظر ايمنی و راحتی امتحان شود‬
‫پس از گذاشتن مهار‪ ،‬پزشک شروع به معالجه و مداخله‬
‫کالمی می نمايد‬
‫بعضی از بيماران حتی تحت مهار فيزيکی دارو را بصورت‬
‫خوراکی می پذيرند‪ .‬دو مهار آخر بهتر است يکجا برداشته‬
‫شود هميشه بطور کامل دليل استفاده از مهار را در پرونده‬
‫يادداشت نمائيد‪ .‬همه درمان های انجام شده و پاسخ بيمار به‬
‫درمان ضمن مهار فيزيکی را شرح دهيد‬
‫در درمان بيماران پرخاشگری كه بصورت سرپايی و در‬
‫درمانگاه مراجعه می نمايند که تا حدی بينش نسبت به‬
‫رفتارهای تکانه ای خود دارند و متقاضی درمان دارويی‬
‫می باشند می توان از داروهای زير استفاده نمود‬
‫‪ -1‬بتابلوکرها‪ :‬مانند پروپرانولول‬
‫‪ -2‬ليتيوم کربنات‬
‫‪ -3‬دوز پايين داروهای ضد جنون‪ 1-2 :‬ميليگرم تری‬
‫فلوپرازين يا ‪ 2-4‬ميليگرم پرفنازين‬
‫‪ -4‬داروهای ضد تشنج‪ :‬کاربامازپين‪-‬سديم والپروئيت‬
‫‪ -5‬داروهای ‪ :SSRI‬فلوگزتين‪ -‬سيتالوپرام‬
‫مسموميت با مواد محرک‪:‬‬
‫استفاده طوالنی مدت از مت آمفتامين ها تاثيرات جسمانی و‬
‫روان شناختی شديدی براي مصرف کننده دارد‪.‬‬
‫تاثيرات روان شناختی‪:‬‬
‫مشکالت مصرف کنندگان مت آمفتامين را عوارض روانی‬
‫آن تشکيل می دهند که مهمترين آنها عبارتند از ‪:‬‬
‫* هذيان‬
‫* پارانويا‬
‫* افکار خودکشی‬
‫* افسردگی‬
‫* حمالت مانيا‬
‫* اضطراب‬
‫* ديليريوم‬
‫* توهم‬
‫پارانويا می تواند بصورت طيفی از شکاک بودن خفيف تا‬
‫هذيان پارانوئيد پيشرفته همراه با توهم شنوايی که شباهت‬
‫زيادی با اسکيزوفرنی پارانوئيد دارد تظاهر کند‪.‬‬
‫اختالالت روانی مت آمفتامين‪ ،‬اغلب در طی مصرف طوالنی‬
‫مدت يا بالفاصله پس از قطع مصرف همراه با بی خوابی‬
‫طوالنی مدت روی می دهد‪.‬‬
‫بعضی از افراد در فواصل مصرف دچار «فالش بک » می‬
‫گردند‪.‬‬
‫مصرف طوالنی مدت مت آمفتامين ممکن است باعث‬
‫افسردگی و اضطراب شود‪ .‬اقدام به خودکشی نيز در‬
‫مصرف طوالنی مدت ديده می شود‪.‬‬
‫ماههای اول پس از ترک مت آمفتامين دچار افزايش‬
‫احساساتی مانند خشم‪ ،‬اضطراب‪ ،‬غمگينی می شود‪.‬‬
‫سايکوز مصرف مت آمفتامين‪:‬‬
‫مصرف کننده های مت آمفتامين اغلب دچار سايکوز می‬
‫شوند‪ .‬اختالل شديد مغزی که با عاليم هذيان‪ ،‬توهم‪،‬‬
‫صحبت نامربوط‪ ،‬رفتار ناآرام و بی قرار و فقدان درک‬
‫واقعيت مشخص می شود‪.‬‬
‫فرد دچار سايکوز به توجه فوری يک پزشک نيازمند است و‬
‫نبايد در برنامه درمانی سوء مصرف مواد قرار گيرد که‬
‫پزشک‪/‬روانپزشک حضور ندارد‪.‬‬
‫فرد سايکوتيک می تواند برای خود يا اطرافيانش خطرناک‬
‫باشد‪.‬‬
‫گاه فرد سايکوتيک نياز به بستری و درمان در حين بستری‬
‫دارد‪.‬‬
‫در موارد بروز عاليم سايکوز از داروهای ضد جنون (هم‬
‫تيپيک و هم آتيپيک) می توان استفاده نمود‬
‫و در مواردی که بيمار حاضر به همکاری درمانی نيست‪ ،‬يا‬
‫خانواده و حمايت اجتماعی مناسبی جهت نظارت بر درمان‬
‫ندارد يادر شرايطی است که برای خود ياديگری خطرآفرين‬
‫باشد نياز به درمان در حين بستری دارد‪ .‬در حين بستری‬
‫بسته به شدت عاليم و وضعيت بيمار می توان ازدرمان‬
‫دارويی (ضد جنون) خوراکی يا تزريقی يا ‪ ECT‬سود برد‪.‬‬
‫خصوصيات پارانويا‪:‬‬
‫افراد معتاد به مت آمفتامين بطور شايع با سطوح قابل توجه‬
‫اضطراب و پارانويا به مراکز درمانی سوء مصرف مواد يا‬
‫درمانگاه مراجعه می کنند‪.‬‬
‫بطور معمول‪ ،‬نشانه ها به حد سايکوز نمی رسد ولی فکر کردن‬
‫در اين افراد مختل بوده و اضطراب زيادی را تجربه می‬
‫کنند‪ .‬در گفت و گو با اين افراد بايد مراقب بود زيرا تا حد‬
‫زيادی خطرناک و غيرقابل پيش بينی اند‪ .‬يک روش‬
‫مصاحبه غيرتهاجمی را بايد انتخاب کرد‬
‫تا جلوی تشديد اضطراب و ترس‬
‫اين افراد را بگيرد‪.‬‬
‫در درمان داروی می توان هم از داروهای ضد جنون با دوز‬
‫پايين و هم داروهای بنزوديازپينی برای کاهش پارانويا و‬
‫اضطراب استفاده نمود‪.‬‬
‫خصوصيات افسردگی و افکار خودکشی‪:‬‬
‫هم در مصرف طوالنی مدت مت آمفتامين و هم بدنبال قطع‬
‫مصرف آن عاليم افسردگی و گاه افکار خودکشی بروز می‬
‫نمايد‪ .‬يکی از عوارض آزار دهنده ی مصرف مت آمفتامين‬
‫ناتوانی در احساس لذت است که در طی ‪ 4-6‬ماه اول پس‬
‫از قطع (يا حتی طوالنی تر) روی می دهد‪ .‬اين عاليم نقش‬
‫اساسی در عدد مصرف ايفا می کند‪.‬‬
‫بيماران بايد در اين زمينه که اين احساس‬
‫بسيارناخوشايند است و بتدريج از بين‬
‫خواهد رفت‪ ،‬آموزش ببيند‪.‬‬
‫در درمان عاليم افسردگی می توان از داروهای ضد افسردگی‬
‫‪ TCA‬ويا ‪ SSRI‬سود جست‪ -‬گزارشاتی به نفع استفاده از‬
‫بوپروپيون که يک داروی ضد افسردگی با تاثير بر عمدتا ً‬
‫دوپامين در درمان افسردگی ترک مت آمفتامين موجود‬
‫است‪ .‬در صورت اقدام و قصد خودکشی جدی گاه نياز به‬
‫بستری و استفاده از ‪ ECT‬ارجح است‪.‬‬
‫خصوصيات حمالت مانيا‬
‫بروز عاليم افزايش فعاليت و حرکت‪ -‬افزايش انرژی و اعتماد به‬
‫نفس‪ -‬پرحرفی‪ -‬بزرگ منشی و پرخاشگری يا خلق باال بيشتر‬
‫دنبال مصرف مت آمفتامين ديده می شود‪ ..‬عاليم در دوره های‬
‫مسموميت ديده می شود‪.‬‬
‫گاه با کاهش و قطع مصرف فروکش می نمايد و گاه تا بستری شدن‬
‫بيمار‪ ،‬درمان با ‪ ECT‬يا داروهای تثبيت کننده خلق مشکل ساز‬
‫می گردد‪ .‬استفاده از کاربامازپين‪-‬ليتيوم‪-‬سديم والپروئيت برای‬
‫کاهش عاليم موثر است‪.‬‬
‫ديليريوم مسموميت با مت آمفتامين‪:‬‬
‫معموالً حاصل دوزهای باال يا مصرف مستمر است‪.‬‬
‫محروميت از خواب بر شکل بالينی تاثير می گذارد‪.‬‬
‫مصرف مت آمتامين متوسط کسی که سابقه آسيب مغزی دارد‬
‫نيز ممکن است منجر به بروز ديليريوم گردد‪.‬‬
‫در دانشجويانی که برای آمادگی بيشتر در امتحانات مصرف‬
‫را باال می برند شايع است‪.‬‬
‫اختالل خواب ناشی از مت آمفتامين‪:‬‬
‫با شروع و در ضمن مسموميت با بيخوابی و محروميت از‬
‫خواب نمايانگر می گردد‪ .‬در حالی که ترک شيشه ممکن‬
‫است با پرخوابی و کابوس همراه گردد‪.‬‬
‫مصرف بنزو ديازپين در کاهش کابوس شبانه کمک کننده‬
‫است اما خطرات وابستگی به بنزوديازپين را بايد در نظر‬
‫داشت و دارو را براي يک دوره مشخص مصرف نمود‪.‬‬