Transcript Lidewij - Mas des Dames

4 dames,
Lidewij van Wilgen
maakte vroeger
reclame. Nu maakt ze
wijn in Zuid-Frankrijk.
‘Je stopt een deel van je
leven in een fles.’
1 domein
tekst Peter Vermaas
idewij van Wilgen neemt een slok van haar eigen
witte wijn. „Zo lekker. Ik drink ‘m nog haast iedere dag.”
De wijn die ze voor de lunch op het terras van
haar domein Mas des Dames heeft opengetrokken staat op de kaart bij sterrenrestaurants in
Londen en kreeg hoge beoordelingen van internationale wijntijdschriften. „Je proeft dat de druiven van een perceel komen waar oesterfossielen
in de bodem zitten. Daardoor is ’ie zo fris”, zegt
ze. „Is dat niet geweldig? Dat je hier iets ontzettend lokaals produceert dat vervolgens door
mensen in hippe tenten in Londen en San Francisco gedronken wordt? ”
Van Wilgen (45) is een van de meest gevierde
Nederlandse wijnmakers van Frankrijk. Ze produceert jaarlijks totaal zo’n 50.000 flessen wit,
rood en rosé, leverde een wijn voor de business
class van KLM en doet sinds kort zaken met China. In 2008 werd haar rode ‘La Dame’ met 91 uit
100 punten door de gezaghebbende Wine Spectator uitgeroepen tot beste uit de Languedoc.
Elf jaar geleden trok Van Wilgen met haar toenmalige man en drie jonge dochters van Haarlem
naar Murviel-lès-Béziers, een dorpje van nauwelijks 2.500 zielen diep in het zuiden van Frankrijk. In Nederland had ze alles: een goede baan in
de reclame, een man en een mooi huis in een gewilde buurt. Maar het materialistische yuppenleven werd iets te voorspelbaar. „Het is als een geheel verzorgde vakantie bij ClubMed: een vast
stramien waarin jij dezelfde gefabriceerde leuke
FOTO DWAYNE PERREAULT
L
Lidewij van Wilgen bij de oogst op haar domein Mas des Dames in Murviel-lès-Béziers.
dingen doet als al die mensen om je heen, als iedereen die voor en na jou kwam”, schrijft ze in
haar in 2011 verschenen boek Het domein.
„Dan kun je nog twintig jaar hetzelfde doen,
maar je kunt ook het roer omgooien. Ik wilde uit
de reclame en naar het buitenland. Wijn maken
was de grote droom van mijn man en een beter
plan had ik niet”, erkent ze laconiek.
In de Bordeaux, waar de landgoederen onbetaalbaar bleken, verkondigden kenners dat de
Languedoc-Roussillon de plaats was waar het gebeurde: de ‘nieuwe wereld van de Franse wijnen’.
Na enig zoeken vonden ze dit verwaarloosde domein, 14 hectare groot. Anders dan de vaak grotere landerijen in deze streek was dit domein sinds
de achttiende eeuw nauwelijks veranderd, en
leek het door de bomen rond de kleine wijngaarden goed geschikt voor biologische wijnbouw.
Maar echtgenoot Aad, hij werkte in Amsterdam
in de reclame, kreeg heimwee en moest nog vaak
voor klussen naar Nederland, terwijl Lidewij met
de kinderen in Frankrijk bleef. Na een paar maanden tegenslag en vooral veel heen en weer reizen
stelde hij voor het domein te verkopen. „Maar dat
wilde ik echt niet. We hadden een groot feest gegeven toen we weggingen, iedereen vond ons
stoer en we waren net begonnen. Een plan B had
ik niet.”
Van Wilgen schreef zich in bij de lokale landbouwschool en leerde zelf wijn maken. „De meeste mensen met geld die een domein kopen, huren
‘Ik heb het de
hard way
gedaan, dat
heeft me mijn
huwelijk
gekost’
allemaal personeel in voor de wijngaarden en de
vinificatie. Dan ontvang je gasten op de veranda
en als je geluk hebt kun je soms nog wat meeproeven als de assemblages worden gemaakt. Inmiddels kan ik me voorstellen dat personeel het ook
makkelijker kan maken. Ik heb het de hard way
gedaan en dat heeft me mijn huwelijk gekost.”
Ze vertelt wat volgde: ze was eenzaam, kende
bijna niemand en woonde, vanwege de slepende
verbouwing, lange tijd met de drie meisjes in één
kamer. „Het voelde hier als de middle of nowhere”,
zegt ze, uitkijkend over de landerijen. „De mensen
in het dorp konden alleen over rugby en de jacht
praten. Niemand die mij eens vroeg hoe het ging.”
Ze werkte hard, voor de wijn. Deed bijna alles
zelf. „In mijn vorige werk was ik best goed. Dan ga
je niet alles opgeven om een of ander slobberwijntje te maken”, zegt ze over haar ambities.
„Bovendien: als je een goede wijn maakt, dan
kom je ook in leuke circuits van sommeliers en
wijnhandelaren; dan zijn er restaurants die een
maaltijd rond je wijn willen maken. Dat is veel interessanter dan een eenvoudige fles die in de supermarkt belandt.”
Vakantiegangers
Het is een lome donderdagmiddag aan het eind
van de Franse zomer. Straks komt een groep Hollandse vakantiegangers wijn proeven. Ze kennen
haar van het boek of zijn door de eigenaren van
hun camping of gîte op het wijndomein gewezen.
De drie verfranste dochters, de andere ‘dames’
uit de naam die op de flessen staat, helpen bij alle
werkzaamheden.
Na de zware jaren is alles nu „genormaliseerd”.
Van Wilgen heeft een hulp in dienst die veel
ploegt en snoeit, ze is aardig geïntegreerd in de
buurt en heeft een nieuwe partner. Het wijn maken brengt haar meer dan ze ooit gedacht had. „Je
condenseert een deel van je leven in een fles”,
zegt ze. „Het hele jaar is opgehangen aan de seizoenen. Op kantoor is je ritme altijd zo’n beetje
gelijk. Nu heb ik de spanning van de oogst, het
wijn maken... en aan het eind van het jaar begin ik
weer op een schone lei. Prachtig.”
Alles gaat nog steeds met de hand, zelfs de
oogst. „Eigenlijk werk ik veel te duur voor wat ik
voor mijn wijn vraag”, erkent ze. „Ik hanteer
snoeitechnieken die in de Bordeaux of de Bourgogne gebruikt worden om niet te veel druiven te
krijgen, zo krijg je een betere kwaliteit. Maar daar
kunnen ze drie keer meer voor een fles vragen
dan hier.”
Is dat niet wat weinig commercieel voor iemand
die in de reclame werkte? Ja. Maar daarvoor was
ze hier dus niet. „Ik kan er van leven, dat is prima.
Die topsommeliers en cavisten willen een wijn
zelf ontdekken. Als je met glimmende folders aankomt, dan ben je niet meer sympathiek. Mijn wijn
moet geen marketingding worden.”
Rondleidingen op afspraak, masdesdames.fr