Transcript REPORT TAGE AGE

REPORT
TAGE
AGE
30 augustus 2014, pag. 8
>>
Het team cirkelt door de stad.
Op de hoek bij een sportschool
staat een potig type in een trainingspak. Jacob tegen Simon: ,,Zie
je die vent?’’ De politiemannen
turen vanuit de auto naar de trainingsjas. Nog geen minuut later
stapt het sporttype in een passerend bestelbusje. Simon rijdt er
onopvallend achteraan. ,,Onze man
gaat er weer uit’’, ziet Jacob na
amper 300 meter. Lopend zet hij de
achtervolging in.
Even verderop houden gewaarschuwde collega’s het busje aan.
Raak. De chauffeur verkocht hard-
Kracht
De Criminaliteits Interventie Groep is een samenvoeging van het oude
Drugs Overlast Team en
het lokale hennepteam van
de politie. De club ging in
januari dit jaar van start.
,,Onze kracht is de kleinschaligheid’’, denkt teamcoördinator Jacob van der
Schaaf. ,,We zijn streetwise. We pikken zoveel
mogelijk incidenten mee,
we grijpen in als er overlast is, en we zijn gefocust
op persoonsherkenning.’’
Handig is ook dat de hele
politie-eenheid in NoordNederland daar de vruchten van plukt. Tijdens de
Sneekweek volgde een
teamlid bijvoorbeeld de
Leeuwarder drugsdealers
die hun handel tijdelijk
naar de Waterpoortstad
hadden verhuisd. En na
een schietincident op de
Nieuweburen in Leeuwarden wist Antillianenkenner
Simon Teitsma meteen wie
erbij betrokken was.
drugs. En de man in trainingspak,
die er voor een willekeurige toeschouwer verre van verdacht uitzag, is gevlogen. Hoe Jacob en Simon zagen dat er iets loos was?
Simon: ,,Daar krijg je een neus
voor.’’ Jacob: ,,Hij was aan het wachten, aan het bellen ook, ik vond
hem nerveus en hij had geen sporttas bij zich.’’
Weer rijden de twee langs het
huis van Lenny, langs zijn vaste
dealplekken, langs De Weaze, langs
winkelend publiek, langs mensen
die hun hondjes uitlaten. Het liefst
‘scheppen’ ze hem straks op heterdaad bij een drugsakkefietje, maar
het hoeft niet. Omdat er al een dik
pak bewijsmateriaal ligt, mogen ze
hem van de officier van justitie ook
buiten heterdaad aanhouden.
STRATEGISCH
Ineens komt het seintje. ,,Ons subject fietst richting centrum’’, klinkt
het in de draadloze ‘portofoonoortjes’ van de mannen. Jacob stapt
uit. Simon parkeert zijn auto strategisch in een winkelstraat.
Lenny heeft geen flauw idee.
Lenny stapt een winkel in. In een
oogwenk staan er vier politiemannen bij de pui. Marcel bladert nonchalant in een folder van een slijterij. Simon oogt als een man die
wacht op zijn winkelende vrouw,
Raymond drentelt aan de overkant
en Jacob staat verdekt naast de
toegangsdeur.
Als Lenny weer naar buiten stapt,
heeft hij voor hij het weet handboeien om. Niemand merkt het.
Een mevrouw in een stippeltjesjurk
loopt vlak langs hem, haar rok
zwaait tegen zijn been. ,,Ik heb niks
gedaan man. Ik kom net van huis
man. Ik was de hele nacht binnen
man’’, zegt Lenny verbijsterd. Jacob
en Simon nemen hem mee. Innig
gearmd lopen ze gedrieën naar de
onopvallende politiewagen.
Eenmaal op de achterbank van
de wagen begint Lenny steeds harder te schreeuwen. ,,Simon’’, roept
hij. ,,De laatste keer, ik zie jou in de
stad achter me aan rijden. Heb je
een verklaring over mij?’’ ,,Dat gaan
we je straks op het bureau vertellen’’, antwoordt Simon. Jacob:
,,Voor nu ben je aangehouden op
verdenking van het overtreden van
de Opiumwet. Je bent niet verplicht
tot antwoorden. Wil je gebruik
maken van een advocaat?’’
De meeste verdachten kennen
het kat- en muisspel van de politie
als hun broekzak. ,,De kat ziet de
muis, en de muis ziet de kat’’, weet
Simon. Je merkt het als je meerijdt
in de onopvallende politiewagen.
Het merendeel van de voorbijgangers reageert niet, maar er zijn er
ook types die in het voorbijgaan
strak naar de auto turen. De wagen
is blijkbaar bekend, de inzittenden
worden herkend. En dat geeft niet,
vindt Simon. ,,Ze mogen zien dat
we er zijn. Preventie is ook belangrijk.’’ Als het team onfrisse zaakjes
kan ‘stukmaken’ is dat evengoed
mooi meegenomen.
PARANOIA
Lenny schreeuwt nog steeds. Als
Simon de sluis bij het politiebureau
binnenrijdt, tiert hij dat hij naar
huis wil. ,,Mijn vriendin komt zo
meteen bij mij met babi pangang.
Ik ben focking paranoia man.’’ In
het cellencomplex van het politiebureau moet hij zijn riem afdoen,
zijn ketting en zijn horloge ,,Ik
maak je handboeien los. Kan dat?’’,
zegt Simon.
Het kan. En Jacob belooft dat hij
de vriendin van Lenny zal bellen.
De dertiger huilt als hij door twee
arrestantenbewaarders naar zijn cel
wordt gebracht. ,,Voor niks man.’’
Het geluid sterft weg als de deur
dicht gaat.
Even later klinken er luide knallen in het complex. De zware toegangsdeur van Lenny’s cel trilt.
Bezorgd kijken twee vrouwelijke
bewaarsters vanuit de centrale
ruimte toe. Vorig jaar ontsnapte
Lenny al eens, zegt een van de
vrouwen. ,,Hij is ontzettend sterk.
Ineens stond hij hier voor het
raam.’’
Het televisiescherm dat zicht
biedt op het interieur van Lenny’s
cel is zwart. Lenny heeft een shirt
voor het camera-oog gehangen. Hij
tiert dat hij zijn vriendin wil bellen.
Een van de bewaarsters praat tegen
hem door de intercom. ,,Je moet
niet zo schreeuwen, dan vervormt
het geluid.’’ Als ze ophangt belt de
arrestant uit de cel naast die van
Lenny. ,,Hee, even een vraagje.
Krijgen we nog te eten?’’
Jacob en Simon vertrekken. Missie geslaagd. Een klein uur later zijn
ze alweer terug. Lenny ramt nog
steeds tegen de deur en er stroomt
water uit zijn cel.
Jacob en Simon stappen bij hem
binnen. Ze manen Lenny dat hij
rustig moet blijven. Het helpt maar
even. Als ze hun hielen lichten zet
de kwaaie arrestant opnieuw het
cellenblok op stelten. Op verzoek
van de bewaarders brengen de
politiemannen hem daarom naar
een cel in de gevangenis even verderop in de straat.
9
BOOSDOENERS
Lenny is kalm als hij bij Jacob en
Simon is, maar ook nu duurt de
rust niet lang. Jacob: ,,We leverden
hem af, liepen weg, keken achterom
en zagen hem weer vechten met
vier bewaarders. Ze hadden houden
en keren. Raar eigenlijk. Je zou toch
eerder denken dat hij kwaad op ons
is, dat wij de boosdoeners zijn.’’
Maar zo werkt het niet bij Lenny.
Simon denkt dat het komt omdat
Lenny weet waar hij met het interventieteam aan toe is. De Antilliaan
staat al een tijdje in de top-twaalfranglijst van overlastplegers en
criminele personen in Leeuwarden
en Simon heeft hem hoogstpersoonlijk de bijbehorende ‘TopTwaalf-Brief’ gebracht.
Hij heeft hem de brief op de deurmat voorgelezen, omdat Lenny niet
kan lezen of schrijven. ,,Denk erom,
heb ik gezegd. We houden je extra in
de gaten, als er een aanleiding is
word je direct aangehouden.’’
En vandaag was het zover.
Op de stoep bij het huis van
Lenny vertelt Simon over de vaardigheden die je nodig hebt bij de
aanhouding van verdachten. Het is
hem een keer overkomen dat een
bankovervaller buitgemaakte bankbiljetten wegmoffelde in de surveillancewagen. ,,Die jongen zei: Oooo
wat doen die handboeien zeer,
schoof steeds heen en weer en liet
zijn spullen vallen.’’
TRUCJES
Het was een keer en nooit meer.
Simon: ,,Ik ken de trucjes nu. Je
hoeft een aangehouden dealer of
gebruiker op straat maar om te
draaien en de boel ligt op straat.’’
Dan gaat een verdachte bovenop de
drugs staan, weet hij. ,,Jij maar
zoeken en als je het dan later eindelijk ziet liggen roepen ze: Ja maar
dat is niet van mij.’’
Simon grijnst. ,,Leuk he? Elke dag
hier is anders.’’ Jacob stapt naar
buiten. Er is een handelsvoorraad
cocaïne in Lenny’s huis gevonden.
,,Sorry dat het zo saai was vandaag’’, zegt hij.
(Lenny is een gefingeerde naam)
Weer rijden de
twee langs het huis
van Lenny, langs
zijn vaste dealplekken, langs De Weaze, langs winkelend
publiek, langs
mensen die hun
hondjes uitlaten.