Transcript irreeel 1011 1

I r.R e ë e l
België Belgique
P.B.
Leuven 1
2/649
VLAAMSE TECHNISCHE KRING
Semesterieel - Editie 1 : september - november 2010
magazinenummer P708339
Snel naar de bel
Wetenschap: International linear collider
VTK vs Ekonomika
Architectuur: JDS
V.U. Karen Helderweirt, Studentenwijk Arenberg 6, bus 0, 3001 Heverlee - Afzender: Vlaamse Technische Kring vzw - gratis - 2200 exemplaren - Afgiftekantoor: Leuven 1
2
Ir.Reëel 1
Ir.Reëel 1
september - november 2010
11
36
Wetenschap: Linear collider
De resultaten van de Large Hadron Collider komen nog maar
binnen of ze hebben alweer iets
nieuw voor ogen. Als dat maar
goed afloopt...
27
Doorgelicht: VTK vs Ekonomika
Ze worden vaak op gelijke hoogte
gesteld, maar is dit ook terecht?
En wie is er nu eigenlijk het rijkst?
Een boeiend dubbelgesprek.
40
Cultuur: Werchter
Met weemoed denken we terug
aan de voorbije festivalzomer.
Daarom een Werchter verslag om
de ‘summervibes’ nog niet volledig los te hoeven laten.
Inhoud
2
4
6
7
8
11
14
16
19
20 24 27
29
30
32
34
35
36
39
40
42
43
44
46
Activiteiten: OpeningsTD
Proffenwoordje: Lucie Vandewalle
Praeses vs Vice
Update: Impuls
Buitenland: Humasol
Wetenschap: Linear collider
Activiteiten: Galabal
Te land, ter zee en in de lucht
Babes & Studs
Afterlife: Willy Smout
Activiteiten: Alive TD
Cultuur: Werchter
Revue
Telex
Sport: Dodentocht
24-urenloop
Goedfout
Doorgelicht: VTK vs Ekonomika
Existenz
Architectuur: JDS
BEST
Culinair
Vetcool
Ontspanning
Architectuur: JDS
Julien De Smedt is een bekende
naam in de architectuurwereld.
Hoog tijd voor een boek.
Redactioneel
Hopelijk hebben jullie allemaal genoten van de zomer en zijn de batterijen
weer helemaal opgeladen om het volgende academiejaar aan te vatten.
Ondertussen hebben we bij VTK natuurlijk niet stilgezeten, maar druk verdergewerkt om er weer een prachtig jaar van te maken. Omdat dit jaar
speciaal is - VTK blaast namelijk 90 kaarsjes uit! - proberen we er nog een
schepje bovenop te doen. Verwacht je dus maar aan een lustrumjaar om
U tegen te zeggen. Ook bij Communicatie voelen we de geest der vrijgevigheid al in actie treden. Hang de poster in het midden van deze Ir.Reëel
zichtbaar aan het raam van je kot en maak kans op een geweldige prijs!
Colofon
Ir.Reëel:
Gratis kringblad van de
Vlaamse Technische Kring
vzw, Leuven
Redactie en layout:
Laurence Evrard,
Karen Helderweirt,
Yuri Van Havere,
Ruben Wouters
Verschijning:
4 maal per jaar,
september-decemberfebruari-mei
Oplage:
2200 exemplaren
Contact:
Communicatie VTK vzw,
Studentenwijk Arenberg 6
bus 0, 3001 Heverlee,
[email protected]
Advertenties:
VTK Bedrijvenrelaties, [email protected]
Druk:
Drukkerij Peeters, Herent
Ir.Reëel 1
3
Proffenwoordje: Lucie Vandewalle
Voor archies en bouwkundigen zal de naam Lucie Vandewalle wel bekend in
de oren klinken. Ze is het gezicht van alles wat met beton te maken heeft. Ik
ontmoet haar in haar kantoor waar, ondanks het nog augustus is, haar hele
bureau vol papieren ligt. Het gedacht dat de opkomst van de computer papier onnodig zou maken, wordt hier met het tegendeel bewezen. Maar laten
we overgaan tot de orde van de dag.
Haar middelbare studies deed ze in Kortrijk
waar ze Latijn-Wiskunde volgde. De ingenieursopleiding werd niet echt aangemoedigd
in haar school. Dat was toch helemaal niets
voor meisjes. Wat brengt een meisje er dan
toe om een studierichting te kiezen die onvermijdelijk de stap in een mannenwereld
betekent ? “Zo heb ik dat nooit ervaren” lacht
Prof.Lucie Vandewalle. “Mijn keuze voor de
studie Burgerlijke Bouwkunde werd ondermeer bepaald door de positieve ervaringen
van één van mijn broers. Bij ons thuis waren
we met vier kinderen – twee jongens en
twee meisjes – en mijn ouders vonden dat
wij allemaal een goede opleiding moesten
volgen. Voor twee werd dat Geneeskunde (ze
zijn dokter en tandarts) en ik volgde de voetsporen van mijn twaalf jaar oudere broer en
meldde me aan bij de Katholieke Universiteit
Leuven om Burgerlijk Ingenieur te studeren”.
Dus ging ze in ‘76 haar ingangsexamen doen
in Leuven. Maar wel in tweede zit omdat ze
de in vele scholen bekende Italië- en Griekenlandreis begin juli niet wilde missen. Ze
nam dan maar het risico om slechts één kans
voor het ingangsexamen te gebruiken en
slaagde meteen. Het werd dan ook haar enige tweede zit van heel haar studieperiode.
Burgerlijke Bouwkunde was overigens niet
Lucies allereerste keuze. Ze startte aanvankelijk met het idee de richting computerwetenschappen te volgen. Een behoorlijke innovatieve keuze in 1976. “Ik schrik niet terug voor
iets nieuws” erkent Prof.Lucie Vandewalle.
“Helaas bleken de aanverwante vakken binnen de kandidaturen niet zo interessant als
ik had gehoopt. Vooral het erg theoretische
karakter viel me tegen. Ik richt me liever op
praktische, concrete zaken, waarbij je ook
zichtbaar resultaat hebt van je werk. Dat is
absoluut het geval bij constructies; dus Burgerlijke Bouwkunde was voor mij ideaal! In
die tijd zaten we bij bouwkunde met ongeveer 23 studenten in het jaar, waarvan toch
vier meisjes. Procentueel is er dus nog niet
veel veranderd in het meisjesaantal.”
Na haar afstuderen in 1981 is Prof.Lucie
Vandewalle, op verzoek van haar promotor
Professor Fernand Mortelmans, gestart met
4
Ir.Reëel 1
een doctoraatsonderzoek. “Het idee sprak
me vrijwel meteen aan en ik heb gekozen
me te richten op een indertijd actueel onderwerp : het gedrag van gewapend beton
onder zogeheten cryogene (zeer koude) omstandigheden. Precies in die periode werd
in Zeebrugge de LNG-terminal gebouwd,
bedoeld voor de opslag en hervergassing
van vloeibaar aardgas. Dit wordt bewaard
bij extreem lage temperaturen van bijna 200
graden Celsius onder nul. Het was belangrijk
voorafgaand te weten hoe het gewapend
beton van de LNG-terminal zich hierbij zou
gedragen, dus richtte ik mijn doctoraatsonderzoek op de hechting tussen wapening
en beton, zowel onder normale als cryogene
omstandigheden, teneinde een goede vergelijking te kunnen maken.” Ook na afronding van haar doctoraatsstudie, in 1988, is
Lucie Vandewalle bij de KULeuven gebleven.
Dat er ook mooie dingen kunnen ontstaan
binnen universiteitskringen kan Professor
Lucie Vandewalle beamen. Ze kreeg in haar
studentijd nog les van Professor Mortelmans
die nu haar echtgenoot is. Hij was toen één
van de grote namen binnen het departement burgerlijke bouwkunde. “Zijn eerste
vrouw kwam helaas te overlijden in ’90 en in
’95 zijn wij getrouwd. Hij wordt dus nog altijd
goed op de hoogte gehouden van het reilen
en zeilen van zijn vroegere werkomgeving”.
Haar studententijd kan ze moeilijk vergelijken met nu. Er werden niet zo veel activiteiten georganiseerd zoals dat nu het geval is.
VTK was ook nog niet zo uitgebreid, bijvoorbeeld de cursusdienst bestond toen nog
niet en de verkiezingen waren niet zo groots
opgezet.”
De vaakgehoorde kritiek op burgerlijke ingenieurs dat ze te weinig praktijkervaring
zouden hebben, is nu toch al minder aan
de orde dan vroeger vindt ze. “Ze kunnen
nu twee vakken stage volgen en bovendien
worden er elk jaar verschillende werfbezoeken en lezingen door praktijkmensen
georganiseerd”. Een andere manier om de
contacten tussen universiteit en bedrijfsleven te vergroten, is het aantrekken van
deeltijdse docenten , die de rest van hun
werktijd in het bedrijfsleven werkzaam zijn.
“Zij zijn een aangewezen schakel tussen theorie en praktijk. Zij kunnen onze studenten
goed voorbereiden op hun toekomstige
loopbaan in specifieke vakrichtingen zoals
wegenbouw, bruggenbouw, funderingstechnieken, project- en werfbeheer, …Dus er
worden toch voldoende kansen aangeboden
om met de praktijk in aanraking te komen.”
Een ander vaak gehoord punt is het verschil
tussen een ingenieur bouwkunde en een
ingenieur-architect. “Maar hier heb je ook
gradaties in aangezien er drie richtingen
bestaan bij de master ingenieur-architect:
Architectuurontwerp, stedelijk project en
bouwtechnisch ontwerp. De richting bouwtechnisch ontwerp leunt het dichtst aan bij
bouwkunde, optie gebouwentechniek. De
laatste drie jaren werd er eveneens een projectwerk georganiseerd waarbij ingenieurarchitecten en bouwkundigen van de optie
gebouwentechniek samenwerken. De studenten waren hier enthousiast over omdat
de bouwkundigen dus leerden hoe een architect denkt en werkt en vice versa. Maar ik
merk soms nog wel een verschil bij de ondervraging (examen) tussen een bouwkundige
en een archie. Een deel van de ingenieur-architecten is niet zo erg geïnteresseerd in het
vak beton”.
Last van de mannencultuur heeft Lucie nooit
gehad. “Misschien moet je je in een professionele job wat extra bewijzen als vrouw,
maar dat is volgens mij in de beginfase. Zeker dankzij mijn lidmaatschap van diverse
nationale en internationale commissies heb
ik inmiddels zo’n groot netwerk opgebouwd
Lucie Vandewalle
dat het niets uitmaakt of ik man of vrouw
ben. Ook van mijn studenten krijg ik nooit
commentaar als blijkt dat er een vrouw komt
lesgeven”.
zoek, waarnaar ook mijn voorliefde gaat. Dit
tijdsgebrek wordt voor een groot deel ook
veroorzaakt door het vele administratieve
werk dat we moeten doen”.
gaan. De stabiliteit van een bouwconstructie
is letterlijk van levensbelang, vandaar dat er
ook zoveel veiligheidscoëfficiënten zijn ingebouwd.”
Haar mening over de rol van de ingenieur
in onze maatschappij is dat er wat meer ingenieurs zich zouden mogen profileren binnen bepaalde beleidsposities, bijvoorbeeld
binnen de politiek. “Ingenieurs hebben een
meer nuchtere kijk op de wereld dan bijvoorbeeld economisten die soms voorspellingen
maken, die dan niet uitkomen. Als een ingenieur een foute berekening maakt, kan dit
catastrofale gevolgen hebben en dat doet
een mens toch wel twee maal nadenken
voor je een voorspelling doet.” Het weze nog
vermeld dat Prof.Lucie Vandewalle hoofd is
van de afdeling bouwmaterialen en bouwtechnieken binnen het departement Burgerlijke Bouwkunde.
Ook de wereld van de bouwkunde is een wereld die niet stil blijft staan. “De nadruk ligt
nu meer op duurzaamheid. In de jaren ’60
lag de nadruk meer op kwantiteit, wat zich
na een tijd vertaalde in schadegevallen. Nu
primeert kwaliteit. Veel gebouwen worden
nu gerenoveerd, eerder dan afgebroken.
Nieuwe gebouwen moeten flexibel en zeer
energiezuinig zijn. En ook C02-captatie zal
een begrip worden binnen de bouwwereld.
Want uiteindelijk is de bouwindustrie toch
verantwoordelijk voor een groot deel van
de C02-productie. Denken we maar aan de
productie van cement. Ook het opnieuw gebruiken van afvalstoffen in bouwmaterialen
is een hot topic. Dit is trouwens één van de
onderzoeksonderwerpen binnen onze afdeling Bouwmaterialen en Bouwtechnieken.”
Verder merkt Lucie op “Ons vakgebied ontwikkelt zich in een goed tempo. Het is alleen
soms lastig om innovaties geïmplementeerd
te krijgen in de praktijk. De bouwsector is
namelijk een behoorlijk conservatief milieu,
waarin men gaat voor zekerheid. Bij relatief
nieuwe materialen zoals zeer hogesterktebeton of zelfverdichtend beton is de duurzaamheid op lange termijn nog niet voldoende
bewezen, waardoor het bedrijfsleven soms
terugschrikt voor de toepassing ervan. Ik begrijp dat overigens goed, want bij de bouw
kan je je ook weinig risico’s veroorloven. Gaat
er iets mis in de bouwconstructie, dan heeft
dit helaas bijna altijd grootschalige gevolgen
waarmee niet zelden mensenlevens verloren
Haar vrije tijd spendeert Prof.Lucie Vandewalle vooral aan koken en soms ook wel
tuinieren, natuurlijk is er daarnaast nog het
klassieke huishoudelijk werk. “Koken is voor
mij een soort ontspanning geworden. Mijn
man en ik starten dan ook elke avond met
het aperitief en hapjes. Ik experimenteer wel
eens graag tijdens het koken, niet altijd het
dagdagelijkse op tafel brengen. Onze regel
thuis is : wie kookt, moet niet afwassen. De
regel wordt echter niet altijd gevolgd : met
twee opruimen gaat immers zoveel sneller.”
Kinderen heeft Prof.Lucie Vandewalle niet
maar wel hebben ze een hond, Fabius genaamd. Het is zeker een “zorgenhond” maar
haar man en zij zouden hem moeilijk kunnen
missen.
Het stokpaardje van professor Vandewalle is
toch wel vezelbeton. Ze was voorzitter tussen 1995 en 2003 van de werkgroep TC162TDF “Test and Design Methods for Steel Fibre
Reinforced Concrete” binnen RILEM (International Union of Laboratories and Experts
in Construction Materials). Vanaf 1998 en nu
nog is ze voorzitter van de werkgroep TG 8.3
“Fibre Concrete” binnen de “Fédération Internationale du Béton (FIB)”. “Ik vind die contacten met buitenlandse experts erg belangrijk”
aldus Lucie Vandewalle. Zo heeft ze vanuit
die werkgroepen de kans gekregen mee
te werken aan een Europees project over
vezelbeton. “Ik geniet van het contact met
studenten, maar vind het wel jammer dat er
hierdoor zo weinig tijd overblijft voor onder-
Ir.Reëel 1
5
Praeses vs Vice
De vakantie is alweer voorbij! Voor sommigen kon hij niet lang genoeg duren, anderen zijn dolblij dat
de herexamens achter de rug zijn en nog anderen zetten nu hun eerste stappen in het studentenleven.
In welke categorie je ook hoort: de tijd is aangebroken om weer in de dagdagelijkse studentensfeer onder te duiken. Lessen volgen, brossen, rustig op café gaan, zwaar fuiven, studeren,... het begint allemaal
weer.
Uiteraard staat VTK er nog altijd om je hierbij te helpen en dat deels in een vernieuwd kader! Ook wij
hebben niet stil gezeten deze zomer. Je favoriete broodjes-bar, het Theokot voor moest je toch nog
twijfelen, ziet er weer fris en oogstrelend uit met een nieuw likje verf en gloednieuwe toog. Ook fakbar
’t ElixIr heeft enkele kleine verbeteringen ondergaan om jullie nog beter van dorstlessers te voorzien.
Vanaf nu geraak je trouwens met je nieuwe lidkaart op elke VTK-activiteit snel binnen en de nieuwe pull
is een feit. Dit jaar blaast VTK bovendien 90 kaarsen uit, maar voor we dat gaan vieren komt er een heel
semester aan activiteiten op je af. Wat dacht je bijvoorbeeld van het glamoureuze Galabal in november?
Of een fakfeestje elke woensdag?
Je ziet het, wij zijn volledig klaar voor het
nieuwe academiejaar en jij hopelijk ook! Geniet er met volle teugen van en hopelijk tot
binnenkort!
Vincent Goffin, Praeses 2010-2011
Vakantie vakantie vakantie... Sommigen konden er van genieten en sommigen dan weer niet. En met
die “niet” bedoel ik natuurlijk die verdomde 2de zit. Om een kort verhaal, uhm... kort te houden: Uw vice
had deze zomer eindelijk gehoopt op zijn eerste eerste zit en zag deze hoop smelten voor het beginnend zomerzonnetje tijdens de bekendmaking van de punten. Het doel van deze zomer was het uitproberen van allerlei recepten van desserts en het zelf maken van mayonaise op SOS Piets wijze. Want SOS
Piet is een held, beter dan Bart Kaëll in Meesterchef, beroemder dan Lien Van de Kelder en gewoonweg
cooler dan Mega Mindy en hare Toby. Ik deel dan ook een bak bier uit aan degene die den Piet uitnodigt
op kot en daarbij VTK promoot!
Maar nu eens wat serieuze zaken! VTK is vet cool en dat is natuurlijk algemeen geweten. De verse lading
schachten weet dat nog niet allemaal, maar dat leren ze nog wel. Nieuw jaar, nieuwe activiteiten, vers
geurende cursussen en een massa’s gewillige shiften smachtend om opgevuld te worden door niet te
houden medewerkers. Allemaal met de beloning van uw vice: desserts, bonnetjes, medewerkersfeestje... Het kan niet op!
Kus, uw vice.
Daan van Berkel
6
Ir.Reëel 1
Ir.Reëel 1
7
Buitenland: Humasol
Humasol biedt ontwikkelingshulp aan in het domein van de ingenieur. De visie van Humasol beantwoordt aan de
actuele noden: groene energie, nieuwe technologieën voor het Zuiden en zelfredzaamheid. Opmerkelijk is dat de
zendelingen van Humasol nog student zijn, wat heel wat voordelen oplevert. Humasol doet dit jaar zes keer zoveel
projecten als vorig jaar en hoopt deze groei verder te zetten.
1. Ingenieurs en
ontwikkelingshulp
Ingenieurs en ontwikkelingssamenwerking
(OS), het lijkt een mager beestje. We kennen allemaal Artsen zonder Grenzen (AzG)
e.a., maar het equivalent bij de ingenieurs
is relatief onbekend. Hoe komt dit? Bekende
organisaties zijn vaak betrokken bij rampen
waarvan de beelden mensen emotioneel
aanspreken. Dit zorgt ervoor dat deze organisaties een breed draagvlak hebben en
bijgevolg toegang hebben tot financiële
middelen. Deze zichtbare rampen waren tot
nu toe minder aanwezig in het domein van
de ingenieur. Nu komen er echter enkele van
formaat aan die ons allen bezig houden: de
energieproblematiek, de klimaatverandering, de strijd om drinkbaar water, etc. Financiering is er echter nog niet genoeg, zodat
men creatief moet zijn. Humasol probeert dit
te doen en draagt zo zijn steentje bij door de
inschakeling van ingenieurs in OS.
2. Visie van Humasol
Het hoeft geen betoog dat de wereldeconomie nog te veel afhankelijk is van fossiele
brandstoffen, die bovendien sterk bijdragen
tot het broeikaseffect. De oplossing is een
mix van alternatieven maar omvat in elk
geval het installeren van duurzame energie-
installaties. Dit brengt ons bij de eerste pijler
van Humasol:
Humasol focust op ecologische, duurzame
projecten.
Duurzame energie houdt o.a. in dat aan huidige noden tegemoetgekomen wordt zonder de capaciteit om aan toekomstige noden
Hey Joris, aan welk project heb je meegewerkt?
De constructie van een kleine windturbine voor de productie van elektriciteit voor de “Residencia Estudiantil” te Humahuaca-Argentinië.
Wat moest je juist doen?
Het volledige traject van literatuurstudie, ontwerp en bouw van de windmolen werd
door mij en Stijn uitgevoerd. Tevens trachten we nu de werking van de windmolen op
te volgen via e-mail en telefooncommunicatie.
Hoe verliep de organisatie en de samenwerking?
Over het hele traject verliep dit heel goed. Via de vrijwilligers van Humasol konden we
steeds steun en feedback krijgen zowel vóór als tijdens het project. Ook de samenwerking met de plaatselijke bevolking verliep zeer goed. Zelfs met mijn beperkte kennis
van het Spaans was het steeds aangenaam samenwerken en werden we actief betrokken in het leven van de lokale bevolking.
Hoe kijk je hierop terug?
Een zeer positieve ervaring. Hoewel de voorbereiding zeker niet te onderschatten is, is dit alle moeite waard.
Heb je een speciale anekdote die je wilt delen?
Na een week amper iets gegeten te hebben als gevolg van een zware diarree was het dan eindelijk zover. Alle componenten van de windmolen waren klaar en moesten in elkaar worden gestoken. Het enige probleem was dat de wieken van de windmolen op een 20 meter
hoge toren moest worden geplaatst. Na lang discussiëren hoe we dit alles gingen aanpakken bleek mijn stilzwijgendheid een teken te zijn
dat ik me als vrijwilliger opgaf. Bibberend op mijn benen van uitputting en schrik, begon ik mijn tocht naar boven, met één hand de toren
vast houdend, met de andere de wieken.
Boven op de toren wachtte Mario –onze plaatselijke technieker– mij op. Zonder veel woorden te wisselen –mijn Spaanse woordenschat
was immers zeer beperkt– slaagden we er in alles correct te assembleren.
Na twee maanden werk, tegenspoed en meevallers draaide de windmolen eindelijk!
Uiteraard ging dit gepaard met een feestelijke Argentijnse maaltijd.
Mijn eerste volwaardige maaltijd na een week bestond uit een goeie portie vlees en wijn. Een mens zou van minder genezen.
Kan je het aanraden aan andere studenten? Waarom?
Zeer zeker.
Het is een geweldige ervaring, de reiskosten en de kosten voor het project worden vergoed en je krijgt er 6 studiepunten voor. Daarbij krijg
je de kans om als jonge ingenieur het volledige traject van ontwerp tot constructie te doorlopen, een praktische ervaring die je niet gauw
vindt aan de universiteit.
8
Ir.Reëel 1
Buitenland: Humasol
tegemoet te komen te hypothekeren.
Zijn ingenieurs nodig voor OS? Bij de start
van het nieuwe millenium hebben álle 189
lidstaten van de Verenigde Naties de Milleniumverklaring ondertekend, i.e., 8 concrete
en meetbare doelstellingen die tegen 2015
een einde moeten maken aan armoede, ziektes, ongelijkheid en milieuproblemen. Om
deze doelstellingen te halen, zal de bijdrage
van ingenieurs nodig zijn. Objectief nr. 8 luidt
deels als volgt: de ontwikkelingslanden moeten beschikken over nieuwe technologieën.
Dit brengt ons bij de tweede pijler in de visie
van Humasol:
Humasol biedt technische en financiële hulp
aan in het domein van de ingenieur.
Voor de derde en laatste pijler van Humasol
citeer ik Marc Vandepitte van 11.11.11: “Er is
maar 1 probaat middel voor OS: steun een
beweging in het zuiden.”
Onderwijs de lokale partner, zodat die zelf
kan instaan voor onderhoud, reparatie en
reproductie.
Ingenieurs kunnen echt duurzame ontwikkelingshulp bieden. Althans als de lokale
partner actief meewerkt en verantwoordelijk
is voor het project. Dit verzekert dat de partner begrijpt wat er geïnstalleerd is, zodat hij
zelf kan zorgen voor de reparatie en eventueel verdere uitbreiding. Dit nobele doel vereist echter heel wat tijd, iets wat werkende
ingenieurs niet altijd hebben.
3. Studenten als
zendelingen
Humasol heeft voorlopig niet de financiële
slagkracht om werkende ingenieurs te vergoeden. Bovendien is er tijd nodig voor OS.
Een degelijk project waar er samen met de
lokale partner iets gebouwd wordt, duurt al
snel 6 weken, een termijn die een werkende
ingenieur niet snel onbezoldigd kan vrijmaken. Dus moet Humasol creatief zijn. De zendelingen van Humasol zijn voornamelijk studenten (burgerlijke ingenieurs en industriële
ingenieurs), wat grote voordelen biedt: de
zending kadert in het vak “Industriële stage”,
wat de studenten een academische omkadering biedt en voldoende tijd creëert voor
een voorstudie. Ook garandeert dit dat de
opgedane kennis niet verloren gaat (rapport
en presentatie). Bovendien heeft de student
in de zomervakantie tijd om zes weken in het
Zuiden te zitten. Last but not least leren de
studenten zelf enorm bij, niet alleen op het
technische vlak, maar ook op het humane en
socio-culturele vlak.
4. Uitgevoerde projecten
Het eerste project, de bouw van een zon-
Naam: Kenneth Van Den Bergh
Studies: 1e master Energie
Bestemming: Humahuaca, Argentinië
Foto: ikzelf (links) met projectpartner Vincent Everaerts
Het project waaraan ik mocht meewerken omvatte het ontwerp en
de constructie van een zonneboiler. Deze zonneboiler voorziet de
Residencia Ayni in Humahuaca van
warm water. Deze Residencia biedt
onderdak en studiemogelijkheden
aan aan jongeren uit de streek. Daarnaast zet de Residencia zich ook in voor een hele boel
nobele doelen (van het promoten van groene energie tot het streven naar gelijke rechten
voor de oorspronkelijke indianenbevolking).
Het project zelf bestaat uit een ontwerpfase in België en een realisatiefase ter plaatse. Tijdens de ontwerpfase kwam het er vooral op aan om veel informatie te verzamelen over
zonneboilers en verschillende concepten tegenover elkaar af te wegen. Tijdens de realisatiefase hebben we dan 1 concept in praktijk uitgevoerd. Hiervoor verbleven we 7 weken in
de Residencia.
Mijn projectpartner, Vincent Everaerts, is een juist afgestudeerde industrieel ingenieur.
Deze samenwerking over de ingenieursgrenzen heen verliep zeer vlot. Onze werkverdeling was wel clichématig; ik deed meer de berekeningen terwijl hij ongetwijfeld de meest
praktische was. De samenwerking met de lokale partner en de organisatie ter plaatste liep
af en toe minder vlot, dit had veel te maken met verschil in timemanagement. Ook dit is
een cliché, maar Argentijnen zijn toch iets minder stipt dan Belgen. Op de vraag wanneer
iets gedaan kon worden, kreeg je vaak het antwoord ‘mañana mañana’, wat in praktijk vaak
volgende week betekende.
Ik kijk zeer positief terug op deze stage. Ik heb veel zaken geleerd, zowel als ingenieurs als
als mens. Ik kan het dan ook alleen maar aanraden aan andere studenten. Als student burgerlijk ingenieur wordt je overladen met theorie, maar het is pas wanneer je zelf de handen
uit de mouwen steekt dat je op praktische problemen stoot. Bovendien is het de ideale
gelegenheid om een extra taal te leren.
neboiler in Humahuaca, Argentinië, in de
zomer van 2007 is uitgevoerd door de oprichters Dieter Duyck en Jeroen Devos. Dit
project heeft hen uiteindelijk geïnspireerd
tot de oprichting van de vzw.
Het zonneboilerproject had als doel om een
lokaal project te steunen bij de opbouw van
een schooltje voor plaatselijke jongeren.
Naast de voorziening van warm water, dien-
de dit project ook om de lokale bevolking
een ecologisch besef te geven en om hen
aan te leren hoe ze zulks in de toekomst zelf
kunnen doen.
Het volgende project, in de zomer van 2009,
was de bouw van een windturbine, ook in
Humahuaca, Argentinië. Er werd in die streek
nog geen windenergie gebruikt, zodat ons
project een niet te onderschatten invloed
heeft. Dit was de eerste maal dat er met
twee studenten, Stijn Behets en Joris Van
Steenwinkel, van de Katholieke Universiteit
Leuven (KUL) gewerkt werd. Aangezien dit
proefproject met studenten zeer succesvol
bleek, is Humasol op die weg verder gegaan.
Dit jaar stuurt Humasol daarom twaalf studenten naar Argentinië en Peru. Dankzij een
samenwerking met de solidariteitsgroep La
Cascarilla steunt Humasol een schoolproject in La Cascarilla in het noorden van Peru.
Daar worden een windturbine, waterkracht-
Ir.Reëel 1
9
Buitenland: Humasol
¡Buenas noches! ¿Qué tal?
Even voorstellen: ik ben Kenneth Bruninx, 2de master thermo-technische energie aan onze geliefde universiteit. Wanneer u dit boekje
vasthebt, ben ik net terug van een zomer in La Cascarilla, Jaén, Cajamarca, Peru met Humasol. Doe geen poging om het terug te vinden
op google maps, La Cascarilla bestaat op de kaart niet. In dat dorpje heb ik samen met Jens Van der Auwera deze zomer 3 maanden gewerkt aan een mini-hydro-elektrische centrale voor het lokale schooltje. Samen met nog 6 andere studenten van onze faculteit – Steven
de Boeck, Rien De Koster, Samuel van den Bergh, Jonas Debrabandere, Dries Allaerts en Laurens Coox - hebben we in dat dorp een zonneboiler, een windmolen, een mini-waterkrachtcentrale en een net om alles te connecteren geinstalleerd. Op dit moment zou daar voor
het eerst licht moeten branden... En heb ik genoten van een heerlijke Belgische friet – de kip met rijst en bonen, yuca, bituka en cavia ben
ik ondertussen wel beu geraakt.
Nu, eind augustus, zijn we in de cruciale fase van het project. Door omstandigheden hebben we veel meer uitgravingen moeten doen,
waardoor we heel wat vertraging hebben opgelopen. Het interessantste deel van het project komt er nu aan – alle puzzelstukjes beginnen stilaan in elkaar te vallen: zo is vandaag eindelijk de gegoten versie van onze turbine aangekomen. Het zullen nog een intense laatste
weken worden om alles klaar te krijgen, maar ik heb er vertrouwen in dat het in orde komt. Zolang er voldoende ezels te vinden zijn om
ons materiaal naar beneden te voeren, komt dat allemaal in orde ;-).
Er zijn honderden kleine dingen die het leven in La Cascarilla, in Jaén of een reis met 8 burgies en een aanhangsel van wat zotte Peruanen
kunnen beschrijven, maar helaas zijn sommige dingen nu eenmaal niet voor publicatie vatbaar en is 1 pagina net iets te kort om 3 maanden samen te vatten. Een ding wil ik toch graag kwijt: omdat ons waterkrachtproject 350 m lager dan en 30 minuten wandelen van het
dorp ligt en ik een aantal dagen ervoor een steen tegen mijn knie had gekregen, begon die knie op te spelen. Om de pijnlijke wandeling
omhoog te vermijden, besloot ik dan maar beneden te blijven slapen. Dat er slangen en tarantulas zaten had ik zelf al mogen vaststellen,
maar goed, die hou je makelijk uit je tent. Ik had gevraagd aan de mensen van La Cascarilla of er andere gevaarlijke beestjes zaten, en ze
hadden me verzekerd van niet. Je kan je dan ook voorstellen dat ik wel even schrok toen ik rond een uur of acht twee grote gele ogen en
een zwarte kop 10 meter verder tussen de bananenbomen zag opduiken... Ik kan je verzekeren dat ik die nacht met mijn machete in mijn
tent geslapen heb.
Voor zij die willen weten hoe het nu is afgelopen is met het die waterkrachtcentrale, de rest van het project in Peru of meer willen weten
over Humasol: ik help jullie graag verder!
Ik ga nu verder genieten van een onvergetelijke zomer bij een frisse pint, hoewel ik morgenvroeg om 6u toch weer achter op een volle
Toyota-jeep mag kruipen richting La Cascarilla. Ach, die thesis kan nog wel even wachten ;-)
¡Chao!
Kenneth
turbine, zonneboiler en elektriciteitsnet gebouwd. In Humahuaca bouwen we dit jaar
een biomassaverwerkingsinstallatie en een
tweede zonneboiler.
5. Toekomstperspectief
Het idee om OS en buitenlandse stages voor
studenten te combineren blijkt zeer in trek.
Verder groeien is dus de boodschap. Onze
aandacht gaat daarom nu uit naar drie kernpunten: een bredere instroom van studenten
verwezenlijken, nieuwe contacten met het
zuiden leggen en een duurzame relatie met
financiële partners opbouwen.
5.1 Bredere instroom van
studenten
We hebben een goede relatie met de KUL
en gaan nu proberen om nieuwe samenwerkingsverbanden te creëren met andere
universiteiten. Bovendien zullen we in de
toekomst meer en meer streven naar een
mix van industriële ingenieurs en burgerlijke
ingenieurs. Dit jaar is er een eerste proef-
10
Ir.Reëel 1
project in die zin met de hogeschool Lessius in Sint-Katelijne Waver. Een industrieel
ingenieur-student van die school zal samen
met een burgerlijk ingenieur-student van de
KUL een tweede zonneboiler bouwen in Humahuaca.
5.2 Nieuwe contacten in
het Zuiden
Via een “call for projects” gaan we gemeenten
en andere organisaties in België aanschrijven
om te vragen of zij hulp kunnen gebruiken in
de steun aan hun lokale partner. Vaak staan
groene energie-installaties op de agenda,
maar is er nood aan know-how. Daar kan Humasol van pas komen.
5.3 Duurzame relatie met
financiële partners
Geen projecten zonder geld. Wij hebben dit
jaar een vruchtvolle poging gedaan om de
bedrijfswereld te betrekken bij de financiering van onze projecten. Op deze weg willen
wij verder gaan omdat wij voelen dat er veel
bereidheid is en ook vele mogelijkheden. We
zullen proberen om een vertrouwensband
te onderhouden met onze sponsors, omdat
een verhoogde stabiliteit ons de mogelijkheid kan geven meer op de lange termijn te
plannen.
Wetenschap: The International Linear Collider
Wetenschappers zijn net als kleine kinderen: wat
voor speelgoed je ze ook geeft, ze willen altijd
meer, groter, duurder, sneller, beter. En dus hebben de wetenschappers die werken met de Europese deeltjesversneller LHC een tijdje geleden
hun plannen om een nog grotere en nog prestigieuzere deeltjesversneller te bouwen, voorgesteld aan de Franse president Nicolas Sarkozy: de
International Linear Collider, ILC voor de vrienden. En u voelt hem al komen: wie gaat dat ding
in elkaar mogen vijzen? Niet de wetenschappers
natuurlijk en evenmin president Sarkozy... We
kunnen dus maar beter weten waaraan we ons
kunnen verwachten!
Een deeltjesversneller is een apparaat dat
elektromagnetische golven gebruikt om geladen deeltjes tegen een hoge snelheid vooruit te drijven en hen te bundelen in een welbepaalde straal. Die geladen deeltjes kunnen
zowel elementaire deeltjes, zoals elektronen,
neutrino’s en quarks zijn, maar even goed
zwaardere atoomkernen. Het klinkt specialer
dan het is: je eigen televisietoestel kan je in
feite al als een eenvoudige deeltjesversneller beschouwen. Er zijn twee grote types van
deeltjesversnellers: die met een elektrostatisch en die met een oscillerend veld.
De eerste deeltjesversnellers waren die met
één enkele hoge statische spanning. Deze
methode wordt nog steeds veel toegepast,
maar heeft als belangrijkste nadeel dat er
een praktische beperking is van ongeveer
30 MV op het voltage. Om deze beperking
te omzeilen is men overgeschakeld van één
hoog statisch voltage naar meerdere oscillerende voltages, op een iets lagere spanning. Afhankelijk van de manier waarop de
deeltjes worden afgebogen, worden ze versneld in een rechte lijn of in een cirkel. Lineaire deeltjesversnellers versnellen naar een
bepaald punt toe aan het uiteinde van de
versneller, terwijl in een cirkelvormige deeltjesversneller continu kan versneld worden,
omdat de deeltjes oneindig kunnen blijven
ronddraaien. Een cirkelvormige deeltjesversneller is ook kleiner dan zijn lineaire variant
voor hetzelfde vermogen. Om de deeltjes
in hun cirkelbeweging te krijgen, wordt gebruik gemaakt van elektromagneten.
Binnen deze groep van cirkelvormige deeltjesversnellers kunnen we dan nog het onderscheid maken tussen de cyclotrons en
synchrotrons. Een cyclotron gebruikt een
constant magnetisch veld en een elektrisch
veld dat oscilleert aan een constante frequentie. De maximale energie die een cyclische versneller kan halen is typisch beperkt
door de grootte van de magnetische velden
en de kleinste straal van het pad van de deeltjes. Het werkingsprincipe van een cyclotron
beperkt de maximale straal en technisch gezien is het ook niet mogelijk de magnetische
velden oneindig hoog op te drijven. Synchrotrons hebben deze beperkingen niet.
De enige beperking daar is dat een deeltje
geladen moet zijn om te versnellen en dat
geladen deeltjes fotonen (m.a.w. licht) uitzenden. Zolang de uitgezonden energie kleiner is dan de toegevoegde energie kunnen
de deeltjes versnellen.
Wat vooraf ging…
De LHC?
Al eeuwenlang breekt de mens zijn hoofd
over het ontstaan van het heelal. Een belangrijke mijlpaal in dit denkproces was de
bouw van de Large Hadron Collider. Deze
ondergrondse synchrotron bevindt zich pal
op de Frans-Zwitserse grens in de buurt van
Genève en is het grootste door mensen gemaakte apparaat ter wereld. De LHC is op zijn
beurt de opvolger van de Large Electron-Positron Collider (de LEP) en is gebouwd in dezelfde cirkelvormige tunnel, met een omtrek
van 27 km. Die tunnel heeft een doorsnede
van 3,8 meter en ligt tussen 50 en 175 meter
onder de grond.
Het hele bouw duurde zo’n 8 jaar en kostte
6 miljard euro. De LHC is in september 2008
voor het eerst in gebruik genomen, maar
Ir.Reëel 1
11
The International Linear Collider
kampte met een groot aantal technische
problemen. Het meest bizarre defect betrof
een vogel die een stukje brood in het apparaat liet vallen. Door dit ongelukje raakte de
deeltjesversneller oververhit en moest het
onderzoek weer worden stilgelegd, amper
een week nadat het opnieuw was opgestart.
Met de Large Hadron Collider hopen de wetenschappers een antwoord te vinden op de
meest fundamentele vragen uit de fysica:
vragen omtrent de krachten en interacties
tussen de allerkleinste deeltjes, de diepere
structuur achter tijd en ruimte en dan vooral wat betreft de schemerzone tussen de
kwantummechanica en de algemene relativiteitstheorie van Einstein. Een snelle greep
uit mogelijke examenvragen voor onze LHC:
Bestaan de extra dimensies die vanuit de
stringtheorie voorspeld kunnen worden en
kunnen we die dan detecteren? Hoe zit de
donkere materie in elkaar, die verantwoordelijk is voor 23% van de massa van het
heelal? Zijn elektromagnetisme, de sterke en
de zwakke kernkrachten verschillende uitingen van dezelfde geünificeerde kracht, zoals
voorspeld door de Grote Unificatietheorie
of de Theorie van Alles? Waarom is zwaartekracht zoveel grootteordes zwakker dan de
drie andere fundamentele krachten?
Het is de bedoeling dat de Large Hadron Collider nog zo’n twintig jaar actief blijft.
12
Ir.Reëel 1
De opvolger…
De ILC?
Ondertussen liggen de plannen voor de International Linear Collider al op tafel, die op
lange termijn de Large Hadron Collider zou
moeten vervangen. De bedoeling is om in
2010 met de bouw te beginnen en deze tegen het einde van de jaren 2010 af te ronden.
De onderhandelingen over waar deze deeltjesversneller gebouwd zou worden, zijn nog
volop aan de gang. Het ding zou zo’n 31 km
lang zijn, dat is 10 keer langer dan de langste
lineaire deeltjesversneller die nu bestaat. In
een rapport werd de totale kost (met uitsluiting van o.a. de prijs van de gronden, noodzakelijke werkzaamheden aan het terrein,
onvoorziene omstandigheden en inflatie)
geschat op $ 6,65 miljard, dus zo’n dikke € 5
miljard. Het gastland zou $ 1,8 miljard moeten bijdragen voor terreinspecifieke kosten,
zoals tunnels graven en water en elektriciteit voorzien. De Amerikaanse minister voor
Energie schat de kosten echter op zo’n $ 25
miljard, wat toch nog net een tikkeltje meer
is!
Het grote verschil tussen de huidige LHC en
de nieuwe ILC is dat de deeltjes bij de eerste
een cirkelvormig pad vormen en bij de tweede een rechtlijnig pad. Met een cirkelvormig
ontwerp kunnen deeltjes over veel langere
afstanden versneld worden en blijven de
deeltjes die overblijven na een botsing ronddraaien en kunnen ze dus gebruikt worden
voor nieuwe botsingen. Er is echter wel één
nadeel aan cirkelvormige deeltjesversnellers:
deeltjes die langs een afgebogen pad bewegen, zenden noodgedwongen een elektromagnetische straling uit, de zogenaamde
synchrotronstraling. Dit resulteert in een
energieverlies, dat omgekeerd evenredig is
met de vierde macht van de massa van de
deeltjes in kwestie. De effectieve botsingsenergie zal hoger zijn in de LHC dan in de
ILC, maar de ILC zou het wel mogelijk maken
om preciezere metingen te maken van de
eigenschappen van de deeltjes die ontdekt
worden in de LHC.
De International Linear Collider zal bestaan
uit twee lineaire elektronenversnellers die
The International Linear Collider
mogelijk maken om deze apparaten kleiner
te maken en hun vermogengebruik fors te
doen dalen.
De hoeveelheid data die bij de experimenten met de ILC en de LHC komt kijken is natuurlijk immens en een geweldige uitdaging
voor de computer- en communicatiesystemen. Deze nieuwe technologieën kunnen
worden uitgebreid naar andere domeinen,
zoals nu al gebeurd met de MammoGrid database. Dit is een database met zo’n 30 000
mammogrammen (gebruikt bij het borstkankeronderzoek), een enorme hoeveelheid
informatie die toegankelijk is voor dokters en
ziekenhuizen en effectief gebruikt wordt om
levens te redden.
tegenover elkaar opgesteld staan en samen
een lengte hebben van 31 km. Vanuit beide
versnellers worden dan elektronen en hun
antideeltjes, de positronen, afgevuurd met
bijna de lichtsnelheid en een energie van
500 GeV, die dan op elkaar botsen waardoor
annihilatie optreedt. Per botsing levert dit
een totale energie van 1 TeV, die dan – door
de omzetting van energie in massa – kan gebruikt worden voor de creatie van bijzondere
(onbekende) elementaire deeltjes. In tegenstelling tot bij de LHC zullen deze botsende
deeltjes puntvormig zijn, en dus niet samengesteld uit andere deeltjes, waardoor ze veel
preciezer gedetecteerd en gemeten kunnen
worden.
Meer dan een
deeltjesversneller?
Maar de International Linear Collider heeft
veel grotere ambities dan alleen maar een
supergeavanceerd en superduur meettoestel te zijn. Het zou de wetenschap ook op
andere domeinen kunnen vooruit helpen.
Een voorbeeld hiervan is positronemissietomografie (PET). Dit is een techniek uit de medische wereld waarbij een driedimensionaal
beeld wordt gemaakt van de functionele
processen in het lichaam. Hiervoor wordt een
radioactieve isotoop,
die tijdens zijn verval positronen produceert, ingebracht
bij de patiënt. Deze
positronen kunnen
gedetecteerd worden met een speciale camera en zo kan
men een driedimensionaal beeld reconstrueren. Een andere
therapie is protontherapie, waarbij een
geconcentreerde,
doelgerichte dosis
van protonen exact
op een tumor wordt
gericht. Deze behandelingen vergen allebei grote en dure apparatuur. De nieuwe
technologieën die
gebruikt worden bij
de ILC zouden het
De supergeleidende technologie die gebruikt wordt bij de ILC zou ook kunnen gebruikt worden om de samenstelling van nucleair afval te karakteriseren. Met deze kennis
kan men dan proberen om door middel van
neutronenbundels van hoge intensiteit het
afval om te zetten in onschadelijke stabiele
kernen. In Japan wordt hier momenteel al
onderzoek naar gedaan.
Maar het hoeft natuurlijk niet altijd zo groots
te zijn. De detectoren die ontwikkeld worden
om deeltjesbotsingen te analyseren, zouden
ook door douanebeambten kunnen gebruikt
worden om bijvoorbeeld efficiënt containers
te onderzoeken.
Maar dat is dus voorlopig nog verre toekomstmuziek. Eerst nog een plek vinden
waar ze dat gevaarte mogen neerpoten…
Yuri Van Havere
Ir.Reëel 1
13
aar
uitkijken n
n
a
k
w
u
ie
ten,
u opn
ng te wach
tekent dat
la
e
t
b
t
ie
a
n
d
u
n
e
ft
e
ber
even
n ho
n daarva
ag 10 novem
iejaar is geg
p
sd
m
n
e
O
e
.
d
o
a
c
w
K
a
p
t
T
o
e
ot van h
hem, een
jaar door
g
e
der van V
it
r
n
d
u
le
t
a
C
a
k
a
n
e
g
a
d
v
Het startsch
in
ring
i
lders
de waarden
echnische K gevormd door de ke
at u het sem
d
T
r
o
se
o
m
v
a
o
de gevestig
z
la
t
en er
alabal des V stijlvolle avond word
l. Wij zorg
e
ss
u
r
B
want het G
n
e
a
z
um v
r van de
en het centr n.
it
u
b
t
e
2010. Het deeclloig
n
e
g.
e locati
kan inzette
an Arenber
v
l
e
e
st
a
unieke, gez end op gepaste wijze
k
t
e
en
van h
eek
goede ding
in de salons
e
e
st
e
ti
e
p
e
verlengd w
m
c
e
e
r
d
n
t aan
at u
et ee
derstellen d
Helaas kom
en bodem, m
.
n
e
o
ig
ti
r
e
a
e
c
v
p
o
lo
e
t
e
w
r
d
a
ezien
terug
aat van st
st u naar
aan. Aang
wen om u
g
u
r
o
o
tr
De avond g engt de gratis busdien
o
r
d
e
v
ig
st
w
ien
eeu
eelste
r br
alabal niet
s op de busd air talent is en de zov
d
G
e
t
e
e
Vanaf daa
st
h
g
k
o
o
n
o
n
zo kan
en. Wie die
geen culi
n u nadien
n
a
ie
k
in
d
g
t,
n
e
p
e
b
a
e
r
a
een eind en
e
te
sl
d
ond
n ied
w eigen be
en Gala-av
ken ook aa
het diner.
e
n
r
e
o
d
m
o
o
v
e
t
n
d
W
e
graag in u
.
in
iv
n
v
e
schu
en te breng een passende maaltijd
r vooraf aan
a
ja
lk
e
naar Leuv
ls
g
a
o
ge
za (terecht)
namelijk z
t in de vroe
to
je
st
e
diepvriespiz xtra wil genieten, kan
fe
d
elke
slaag
ge
zorgen. W
der een ge
n
r
o
o
z
o
v
avond graa
n
n
ij
e
z
ll
t
en,
aar zu
bal nie
n doen kom
e
en dat wij d
u het Gala
ll
o
w
u
z
u
z
l
o
a
n
tr
e
b
r
v
e
la
o
v
a
op
aar b
lf, het G
gerust hart
u schuilt n
n
!
e
in
e
t
Zeg nu ze
t
a
e
d
m
t
s
n
u
rd
r in het oog
stale
e
e
n
k
a
n
e
d
a
z
k
)
o
te
m
k
U
o
e
r
s.
re p
s ontd
uurtje
ou de verde
n niet reed
h
a
s
d
u
l
d
lk moment
(a
,
e
t
n
p
e
e
r
o
h
o
u
h
t
n
te
u
DJ’s
s
k
n
rom
r nog van o
ge om even
bent en daa
n
n
u
r
lo
u
e
B
d
s
is
krijgt u late
n
a
of M
ust v
tel
r Red Bull elen in de gezellige r
fortabele ze
te
m
is
o
c
M
n
e
n
e
e
e
lijen in
domp
den dat u g
nnen neerv
en u onder
u
n
k
te
te
We vermoe
la
m
u
o
r
must
ruis achte
enmaal een
e
u
n
het feestged
is
t
e
komen. H
op adem te
2
Ir.Reëel 1
met een p
assend ach
ter
gemaakt
zijn om ee grondmuziekje en
n hele avo
o
nd te drag ndertussen te verg
eten dat d
e
n
(voor de v
Wie zin h
ie scho
rouwen on
eeft in een
der ons da enen echt wel niet
partijtje b
zakken, m
n).
lackjack o
aar kan te
f roulette,
recht in d
hoeft voor
e casinoza
al. Oefen
ee
Voor de
d
us alvast m n keer niet naar K
afgestude
aar uw sta
nokke af
erd
vroeger a
te
alharde p
lles beter w en is er opnieuw de
o
k
e
rface!
as. Maar
gelegenh
studenten
Al
eid om in
te vertoev
de Alumn
en, dus laa umnus, geef toe, stie
izaal te ve
t die kans
kem genie
rzuchten
niet voorb
t u er wel
U heeft m
dat
van om no
ij glippen
isschien g
!
g eens ond
emerkt da
u echter m
er
t we u tot
aar voor o
nu toe no
p enkele e
wij zijn va
g we
xtr
stbesloten
er een onv aatjes die uw Gala-a inig verrassends ge
m
ergetelijk
vond nog
Galabal v
aangenam eld hebben. Bereid
Noteer 10
a
er zullen
n te make
no
maken, w
n…
info en da vember alvast in u
ant
w agenda
n kan u b
, hou Het
ij deze be
Kring 2
ginnen u
Bakske en
010!
it te kijke
de site in
n naar he
het oog v
t Galabal
oor de lat
des Vlaa
mse Tech ere
nische
Ir.Reëel 1
3
Te land, ter zee en in de lucht
Wie kent ‘Te land, ter zee en in de lucht’
niet? Het zotte Hollandse Tv-programma
houdt velen onder ons aan hun televisiescherm gekluisterd in de zomermaanden. Ondanks de ouderdom van
het programma - de eerste uitzendingen
dateren al van 1971! - heeft het concept
nog niets aan succes ingeboet. Dit jaar
is er echter een belangrijke verandering.
TROS kiest ervoor om het programma uit
te brengen samen met VTM waardoor er
nu ook opnames in België zijn!
Voor degenen die toch uit de lucht komen
vallen: een korte schets van het spelverloop.
In essentie gaat het eigenlijk om deelnemers
die met een zelfgemaakt voertuig een bepaald parcours moeten afleggen om tot bij
de bel te geraken. Dit parcours is afhankelijk
van het spelonderdeel. En van die onderdelen zijn er vele variaties: ‘Fiets ‘m d’r in’, ‘Gein
op’t plein’, ‘Hoog en droog’, ‘Uitpakken en
wegwezen’, … Er zijn normaal (afhankelijk
van het spelonderdeel en editie) drie prijzen
te winnen: snelste tijd, grootste pechvogels
en origineelste voertuig.
Om de acht afleveringen tijdens de zomervakantie bij elkaar te krijgen, zijn er vier opnamedagen voorzien. Twee in Nederland,
twee in België. De eerste bij ons is al op 19
juni in Berlare. Jammer genoeg moeten we
deze aan onze neus voorbij laten gaan door
examens. Zo belanden we op 3 juli in klein
Willebroek. Er is eigenlijk weinig reclame gemaakt voor de opnames. Zelfs plaatselijke
bewoners zijn niet allemaal op de hoogte.
Ook op de juiste locatie (de Vaartkom) blijkt
het even zoeken naar een toegang. Dit programma rekent duidelijk op zijn reputatie en
16
Ir.Reëel 1
naambekendheid om toeschouwers te trekken.
Wanneer we aankomen onder een brandende zon, blijkt de oranjewoede van de
dag voordien nog niet helemaal bekoeld. Er
zijn heel wat Hollanders afgezakt naar ons
Belgenlandje om zelf mee te doen of te supporteren voor vrienden of familie. Dit gaat
ogenschijnlijk niet zonder oranje outfits of
welluidende oranje vuvuzela. Een neveneffect van de winst tegen Brazilië op het WK
de dag voordien. Ook op en in het water is
er veel beweging. Naast de platformen voor
de cameramannen gaan er bootjes van de
reddingsbrigade heen en weer. Zij houden
zich klaar om mensen uit het water te halen
of voertuigen na de finish aan een kraan te
koppelen om dezen uit het water te hijsen.
Het is toch even wennen aan al dat Hollands
geweld in België, maar de coproductie is
mooi in evenwicht. Naast de Hollandse presentator Ron Boszhard, mag Adriaan Van den
Hoof de kandidaten bijstaan in de laatste
spannende momenten voor de start. Ook
de deelnemers zijn mooi verdeeld, ongeveer
50% kwam helemaal vanuit Nederland, de
andere helft bestaat uit Vlamingen allerhande. De jongsten zijn zelfs maar 14 jaar!
Vandaag wordt ‘Snel naar de bel’ opgenomen. Dit is eigenlijk een relatief eenvoudig
onderdeel. De deelnemers moeten van een
helling gevolg door een plat stuk. Op het uiteinde van dit platte deel is een oranje zone
aangebracht. Hierin moet men stoppen om
van daaruit naar de bel te springen, de bel te
luiden en zo de tijd stop te zetten. Belangrijk
is hierbij dat het voertuig niet in het water
Te land, ter zee en in de lucht
stuur had zijn
rechtstreeks gevolg voor de snelle
rit naar beneden.
Een
deelnemer
uit Gent had er
eveneens het volste vertrouwen in
onder de slogan:
“Te land, ter zee of
in de plaaster.” Het
werd vooral in het
water.
mag terechtkomen – ook niet na het luiden
van de bel – en dat men de grond niet mag
raken met de voeten.
Uiteraard zijn er veel teams die in hun haast
om tot bij de bel te geraken los het water inschieten. Al kan het natuurlijk altijd zijn dat
zij net als ons kapot gingen van de hitte en
i.p.v. te remmen de snelheid nog een beetje
opdreven om toch maar gauw in het water te
dobberen. Geen al te slechte beslissing met
een watertemperatuur van toch 25° aldus de
kikvorsmannen.
De
deelnemers
volgden
elkaar
snel op: Kim Possible slaagde erin
het onmogelijke
te doen door nog
voor het einde van
de helling het water in te gaan (De mannen hadden het voertuig gemaakt voor hun vrouwen om mee te
rijden. Misschien een teken aan de wand?);
De New Kids snelden in hun groene bolide
tot bij de bel; De Geuzen kwamen trots melden dat ze België van de Belgen kwamen
verlossen. Dit werd onthaald op “amateur!”geroep en hoongelach uit het publiek toen
ze iets later halverwege het platte deel begonnen te slippen om vervolgens in het water te verdwijnen; Iemand vroeg zijn vriendin
Wendy (niet eens aanwezig) ten huwelijk om
vervolgens in ware Benidorm Bastards stijl
naar beneden te gaan,…
De snelste tijd werd uiteindelijk neergezet
door een Hollander die al voor de vijfde keer
meedeed (De eerste keer was in 1986). In een
scherpe 7’63 geraakte hij met zijn vrienden
tot aan de bel. Een grote verbetering van de
vorige snelste tijd 10’69, maar niet echt verwonderlijk als je weet dat de laatste keer dat
hij meedeed ook in ‘Snel naar de bel’ was en
hij hier ook al het snelste was.
Wanneer drie uur later de laatste deelnemer
de piste afvliegt, worden de hemelsluizen
opgezet. Tijd om een schuilplaats en eten op
te zoeken. Oorspronkelijk wilden we nog terugkomen voor de opnames van de tweede
aflevering, maar na drie uur kijken heb je het
toch echt wel gezien. We wachten wel op de
uitzending op TV.
Karen Helderweirt
De karretjes die de revue passeerden verschilden toch wel van degenen die we op TV
zagen. Er is iets minder aandacht voor originaliteit en inkleding. Daardoor zijn het eigenlijk vooral veel veredelde gocarts die passeren. Dit is wel jammer, maar wel te begrijpen.
Voor de Vlamingen is deelnemen nog nieuw
en durven ze hier minder in opgaan dan Hollanders. Deze laatsten zijn al meer gewend
aan de format en slaan al iets vaker aan het
experimenteren. De mooist uitgewerkte
wagentjes waren toch wel de tank of de (iets
minder originele) brandweerwagen van – je
raadt het al – de brandweer van Geraardsbergen. Ook al was het een verdienstelijke
poging van de brandweer, toch hadden ze
beter iets meer aandacht geschonken aan de
constructie van hun wagentje zelf. Want toen
ze nog maar pas de helling af waren, stuikte
hun wagentje plots in elkaar tot groot jolijt
van het publiek.
Zij waren niet de enigen met een gammele
constructie, al waren sommigen wel op
voorhand gewaarschuwd. Als je remmen
loskomen in de rit naar Willebroek en je ze
nog gauw moet vaststeken voor de start, is
dit geen goed teken. Ook een losgekomen
Ir.Reëel 1
17
18
Ir.Reëel 1
Ir.Reëel 1
19
Afterlife: Willy Smout
Van één vraag ligt elke ingenieur(-architect) wakker: is er nog leven
na dit geweldig formidabele studentenleven?! Deze prangende vraag
legden we voor aan Willy Smout. Dertig jaar geleden een student ingenieurswetenschappen zoals u en ik, en tegenwoordig werkzaam als
Facility Manager bij Tessenderlo Chemie én een begenadigd verteller.
Ik heb hem nog maar net ontmoet of
Willy steekt al van wal over ‘den Theo’.
Dat Theo vroeger, als hij met een aantal
studenten in zijn wagen rondreed, áltijd
stopte bij café ’t Volkshuis in een dorpje
naast Leuven, omdat de cafébazin hem
steevast aansprak met “meneer de professor” en hij vond dat ronduit geweldig. Of dat Theo nog steeds het record
draagt van de student met de hoogste
punten – hij had altijd in de negentig
procent – en dat hij één keer een aantal
vakken opnieuw heeft gedaan om zeker
te zijn dat hij het record had!
Les op zaterdag
“Toen ik in 1973 in het derde jaar van de
humaniora zat, brak de eerste energiecrisis uit. Om energie te besparen hebben ze toen het onderwijs op zaterdag
afgeschaft. Aan de unief deden ze daar
natuurlijk niet aan mee, en dus had ik
daar wel terug les op zaterdag. Het is te
zeggen: toch tot mijn derde jaar. Toen
was het weer van dat en brak de tweede energiecrisis uit. En inderdaad, toen
werd ook aan de universiteiten de zaterdag definitief afgeschaft.” Gelukkig!
En er is nog meer reden om gelukkig te
zijn: “Op een bepaald ogenblik was er
een zekere minister van Onderwijs die
het illustere idee had om de studies voor
burgerlijk ingenieur op acht jaar te brengen, dus met drie jaar te verlengen. Natuurlijk was daar gigantisch veel protest
op. Er is massaal betoogd toen en dat is
er dan ook niet doorgekomen.” Pfieuw!
Zeldzaamheid
“Elektrotechnisch-werktuigkundig ingenieur, richting mechanica, optie energieconversie.” Dat moest Willy allemaal
op het korte lijntje naast “Studierichting”
gepropt krijgen. En voor die hele boterham had hij vrijwillig gekozen. Waarom
dan wel? “Mijn ouders waren arbeiders.
We spreken dan over eind jaren ’70. In
die tijd, zeker in arbeidersmilieus, was
Hebben we eigenlijk wel iets aan al die tientallen cursussen?!
“Het strafste verhaal van wat je met een cursus kan doen, heb ik in de kliniek meegemaakt. In de vakantie voor
mijn laatste jaar, kreeg ik een trombose in mijn rechterbeen (een bloedklonter die vastzit in een ader, red.). Dat
was helemaal opgezwollen en ze hebben daar dan allerlei Amerikaanse geneesmiddelen op uitgeprobeerd,
maar tevergeefs. De dokters hadden het eigenlijk al opgegeven…
Op een nacht zit ik daar zo wat over na te denken. Je moet weten: bloed stroomt in normale omstandigheden
laminair (dat is ontdekt door de dokter Jean Louis Marie Poiseuille, een mens met een speciale plek binnen de
fluïdummechanica, red.). Verdorie, zei ik: laminaire stroming, dat zit daar opgeblokt, dat been is in rust, … En door
die opstopping krijg je dus feitelijk een dode zone in de stroming en daardoor zoekt het bloed een andere weg
en komt dat product eigenlijk niet aan de bloedklonter. Ik dacht bij mezelf: als je dat been nu eens onder druk
brengt, dan ga je die aders samenknijpen en wordt de doorsnede kleiner. En dan gaat het bloed gedwongen
turbulent stromen voor die klonter en dan gaat er wél fysisch contact zijn!
’s Ochtends heel vroeg – ik zie ze nog altijd toekomen! – stonden er dan twee professoren aan mijn bed. Na een
beetje twijfelen besluiten ze om het toch te proberen. En ze doen het en ’t is gelukt! Ik ben nadien nog op consultatie gegaan en wat blijkt? Ze passen dat sindsdien nog toe op dergelijke gevallen. Ziedaar mijn kleine bijdrage
aan de geneeskunde!”
Anders gezegd: af en toe een ingenieurscursus vastpakken kan je leven redden!
20
Ir.Reëel 1
Willy Smout
burgerlijk ingenieur zowat de zwaarste
studie die je kon doen, nog zwaarder
dan dokter. Voor mij was dat dus een
uitdaging. Ik kon eigenlijk alles gaan studeren, maar dokter, daar kon ik gewoonweg niet tegen. Als ik in een ziekenhuis
kom, word ik al mottig, dus dat was absoluut niks voor mij.”
“Na het toelatingsexamen begonnen we
met een goede vierhonderd man aan
de eerste kandidatuur (de toenmalige
eerste bachelor, red.) en uiteindelijk studeerden er daarvan een dikke tweehonderd af. Na het eerste jaar zaten we, denk
ik, nog met een tweehonderdvijftig. Ongeveer twee derde kwam daar dan uiteindelijk door: één derde in eerste zit en
één derde in tweede zit.”
“Je moest in principe op elk vak erdoor
zijn en als je dus in totaal niet geslaagd
was, dan moest je om een vrijstelling
voor tweede zit te bekomen minstens
een twaalf hebben gehaald. Als je er
dan in tweede zit ook niet door was, dan
moest je om een vrijstelling te krijgen
voor het bisjaar al minstens een veertien
halen. Zoveel vrijstellingen waren er dan
ook niet, want ja, normaal was je er dan
in eerste zit ook wel door geweest!”
“Vroeger vielen alle examens van de
twee semesters op het einde van het
academiejaar. Daardoor was de druk op
het einde van het jaar natuurlijk wel zeer
groot. Dat had zijn voor- en zijn nadelen.
Het positieve aan ons systeem was dat je
tijdens het academiejaar veel meer vrijheid had, want je was minder gebonden
aan examens en blokken. Dat was iets
voor na de paasvakantie! Je leerde dan
ook zelfstandig te werken. Je moest jezelf ook veel beter kunnen organiseren
om er in eerste zit door te komen. Niet
vergeten: er waren een heleboel vakken
die je alleen maar in het eerste semester
gekregen had, dus dat was dan een halfjaar geleden dat je die stof nog gezien
had. Het nadeel was natuurlijk dat je na
die blok stikkapot zat, letterlijk en figuurlijk. Na mijn laatste jaar kreeg ik een aanbieding om ónmiddellijk te beginnen
werken. Het waren dan wel crisistijden
en die mensen bleven maar aandringen,
maar toch heb ik voet bij stuk gehouden
en gezegd: ‘Ik heb eerst nood aan vakantie, ik ben op 1 september beschikbaar’.
En zo geschiedde!”
Niet onbelangrijk: hoe zat het in die tijd
met het aantal meisjes onder de burgies? “Ochgottekes, dat waren er weinig,
hoor! Dat hing ook sterk van de richting
af. Computerwetenschappen begon
toen net op te komen en daar zaten er
dus een paar. Maar bij mechanica, daar
heeft het eens 24 jaar (!) geduurd voordat er nog eens eentje verscheen. Dat
was echt een zeldzaamheid die je met
de microscoop moest opsporen!”
En de lesgevende macht? “Er waren relatief weinig proffen die echt goed konden lesgeven! Over het algemeen waren
het zeer verstandige proffen, maar ze
slaagden er niet in de leerstof klaar en
duidelijk te presenteren. Piessens bijvoorbeeld, dat was zo’n geval. Qua kennis van zijn vak schat ik die enorm hoog
in, maar die kon volgens de studenten
absoluut niet goed les geven. Als je
daar iets aan vroeg, kreeg je dikwijls als
antwoord: dat is toch evident! Voor hem
was dat evident, maar hij kon dat dus
blijkbaar niet goed verwoorden en dus
lachte hij je maar uit! Althans, zo kwam
het over. Gelukkig verbeterde de situatie
in de technische jaren.”
De Ruslandreis
“In het laatste jaar gingen we op eindejaarsreis naar Rusland, toen nog de
Sovjet-Unie. Dat was een hele belevenis
om eens te voelen hoe geïndoctrineerd
de mensen daar waren. Bijvoorbeeld
op het gebied van radioactiviteit. Ik
heb toen veel brochures van daar meegenomen, om alles wat ik gesmokkeld
had te camoufleren! Allemaal communistische propaganda, dus die douanier
stak zijn duim op en heeft niks meer gecontroleerd! In die brochures stond bijvoorbeeld in wat je moest doen bij een
atoomoorlog. Elke burger in de SovjetUnie wist dat ze dan een regenjas moesten aandoen en een gasmasker opzetten en dan kon dat geen kwaad. Ik was
daar in 1982. Vier jaar later: Tsjernobyl.
Dan zag je op tv mensen rondlopen óp
die centrale, met een regenjas en géén
gasmasker aan, want het was máár een
kerncentrale, dus een stofmaskertje, dat
was al genoeg! Er is geen enkele die het
overleefd heeft. Ik blijf er nog altijd bij
dat Tsjernobyl het psychologische einde
van de Sovjet-Unie, van het communisme is. Dat die mensen toen inzagen
dat hun onfeilbare leiders hen bedrogen
hadden.”
Tessenderlo Chemie
“Ik ben in ’82 afgestudeerd. Mijn eerste
werkgever was Raychem (het huidige
Tyco Electronics, red.). De personeelsdirecteur van Raychem is mij pérsoonlijk
komen opzoeken, die belde aan de deur
om te vragen of ik bij hem wou komen
werken. Zeker in die crisistijden was dat
allesbehalve evident!”
“Later heb ik dan een aanbieding gekregen van Tessenderlo Chemie. Je kreeg
daar een villa en al! In mijn contract
stond letterlijk: «Het is welteverstaan dat
u géén recht heeft op een hovenier.» Ik
Ir.Reëel 1
21
Willy Smout
Tessenderlo Chemie
Tessenderlo Chemie maakt deel uit van de Tessenderlo Group, dat een
wereldwijde marktleider is in zeer uiteenlopende nichemarkten, zoals
chemicaliën, de productie van gelatine, natuurlijke derivaten en meststoffen. De groep stelt meer dan 8000 mensen te werk, verspreid over
100 locaties in 20 landen.
Tessenderlo Chemie bestaat zelf uit een vesting in Tessenderlo, met als
productieafdelingen elektrolyse, monovinylchloride en benzylchemie &
glycine, en een vestiging in Ham, waar ze zwavelzuur, sulfaat en fosfaat
produceren.
Site Tessenderlo
Site Ham
De totale productiecapaciteit van Tessenderlo Chemie bedraagt ca. 3,6
miljoen ton producten per jaar. Meer dan 90 % van de productie is bestemd voor export. Bij het transport wordt maximaal gebruik gemaakt
van de waterwegen. De haven langs het Albertkanaal in Ham is de grootste binnenhaven in Vlaanderen. Er wordt jaarlijks 2,5 miljoen ton goederen verscheept. Daarnaast gebeurt ook heel wat transport via pijpleidingen.
had daar nog nooit van gehoord, maar
blijkbaar was het dus tot het jaar voordien zo dat bij Tessenderlo Chemie elke
ingenieur een hovenier kreeg! Dat was
blijkbaar het oude systeem dat men nog
kende uit de tijd van de mijnen. Twee
jaar geleden heb ik de laatste hovenier
op pensioen weten gaan. Dat ras is inmiddels uitgestorven!”
“Het leuke aan Tessenderlo Chemie was
dat er zoveel te doen was! Bij een Amerikaans bedrijf zoals Raychem werd je
echt in een klein vakje gestoken. Bij
Tessenderlo Chemie waren er veel mechanische problemen toen, dat was een
echte pionierstijd! Zowat alles kon daar
nog verbeterd worden. Ik heb mijn cursussen van Mechanica toen véél kunnen
toepassen.”
22
Ir.Reëel 1
Veiligheid
Begin jaren ’90 volgde Willy nog een bijkomende opleiding tot veiligheidsingenieur. “In den beginne was er een mentaliteit, waarbij sommige werknemers
zelfs lachten met hun eigen veiligheid. Ik
herinner me nog hoe één van de monteurs, al lachend af komt gelopen, terwijl
zijn pink er nog half aanhangt: ”Haha,
weer zes weken congé!” Dat geeft ook
wel aan wat voor een geweldig hoge
pijndrempel die mannen hadden. Die
zaten daar echt niks mee in.”
“Die veiligheidsfilosofie is heel belangrijk. Om een voorbeeld te geven: iedereen kroop zomaar in zo’n moffeloven en
de brigadier moest maar zorgen dat de
spanning afstond. Ik heb toen gezegd:
“Waar zijn jullie mee bezig!? Die brigadier… JULLIE moeten ZELF voor jullie
veiligheid zorgen!” En dan heb ik dus
overal krachtstroomschakelaars laten
aanbrengen, zodat de oven alleen kon
draaien als iedereen eruit was. Het is tenslotte je eigen leven waar je mee speelt.
Gelukkig is ondertussen het veiligheidsbewustzijn voor iedereen wél topprioriteit geworden.”
Vroeger en nu
“Ik vind het een spijtige evolutie dat de
klemtoon te eenzijdig ligt op management. Men vergeet dat daar dus ook
hoogtechnologische zaken achter zitten, die dus niet vanzelf komen. En dat
is volgens mij toch nog altijd de belangrijkste taak van de ingenieur.”
“Vroeger had je ook meer inzet en trouw
aan het bedrijf. En daar werd je ook voor
beloond, zowel financieel als met verantwoordelijkheden. Dat ligt nu anders.
Nu moet je meer voor havik spelen. Als
je afgestudeerd bent, zorg dan dat je
een job hebt, waar je veel kunt leren. Van
het moment dat je niet meer kan bijleren, trap het af! Dat is tegen mijn eigen
principes, maar dat is de realiteit van de
dag van vandaag. Je zal zelf meer moeten zoeken. In onze tijd was iemand die
drie keer na elkaar van job veranderde,
iemand die niet wist wat hij wou, daar
kan je niks mee doen. Nu is dat anders.
Je moet altijd de mogelijkheid hebben
om bij te kunnen leren!”
Bedankt voor dit interview!
Yuri Van Havere
Rock Werchter
Rock Werchter 2010 was een vurige editie. Muse zette het festival goed in met hun knallende gitaren op donderdag.
Green Day startte het feest op vrijdag met fraaie, kleurige boeketten. Rammstein toonde op zaterdag alle knepen
van de pyrotechniek. En op zondag was er uiteraard de traditionele eindknaller met Pearl Jam. Rock Werchter is
zonder twijfel een van de belangrijkste festivals in Europa. Het Belgische dorpje krijgt elk jaar de grootste artiesten
over de vloer. Dit jaar stond Rock Werchter in het teken van de hitte en de wedstrijd van het Nederlands elftal tegen
Brazilië.
Het is - alweer - een jaargang met een hoge
geschiedkundige waarde. Rock Werchter
2010 is zonder twijfel de warmste aflevering ooit. Met vrijdag 2 juli als weerkundige
uitschieter met temperaturen tot 42 graden. Dat valt af te meten aan het hoge waterverbruik en aan de interventies van de
hulpdiensten. Deze vrijdag was ook de dag
van de wedstrijd Nederland-Brazilië voor het
wereldkampioenschap voetbal. Door de te
begrijpen weigering van de Werchter-organisatie om de voetbalwedstrijd op het terrein te tonen, verlieten de vele voetbalfans
het festival om hun voetbal-geluk in Leuven
te beproeven. Het publiek dat muziek nog
net belangrijker vond of niet voor Nederland
supporterde, zat ergens in de schaduw aan
de radio gekluisterd.
Bellamy is even briljant als extravagant, en
over de setlist kunnen we een boek schrijven:
de betere oudere hits passeerden de revue,
maar ook het stevige nieuwe materiaal kreeg
voldoende aandacht. Alles werd met akelige
perfectie gebracht, en de visuals waren ook
zeer indrukwekkend. En ja, het bombastische in de show is soms op het randje, en de
ellenlange in- en outro’s zouden misschien
iets korter mogen, maar wanneer we een
groep met zo’n sprekend gemak een hele wei
zien inpalmen is een dosis gezonde arrogantie best op z’n plaats. Afsluiter “Knights Of
Cydonia” is misschien wel een van de meest
epische nummers uit de geschiedenis, in stijl
ingezet door Wolstenholmes mondharmonica en magistraal afgewerkt door Bellamy’s
gitaarkunstjes. Rock zoals rock zou moeten
zijn, en meteen een uitstekende afsluiter van
de eerste festivaldag!
gelopen jaren, walsten Editors ook de Werchterweide plat. Even dreigde een knappe jongen in het publiek de grote schermen en de
aandacht van de toeschouwers in te palmen,
maar uiteindelijk waren het toch Smith en co
die de meest onvergetelijke indruk nalieten.
Intens, zelfrelativerend, intiem of groots: ze
kunnen het allemaal. De perfecte liveband.
Green Day
Faithless
Muse
Na donderdagavond is het duidelijk: Muse is
de beste liveband van het decennium. Met
hun laatste album “The Resistance” hebben
Matthew Bellamy en co een grote stap voorwaarts gezet. Zelden zagen we een groep
zo ontzettend strak performen. De sfeer op
de wei was navenant, want het gros van de
nummers werd door een grote massa fans
enthousiast meegebruld. Het gitaarwerk van
Punk kun je Green Day al een paar jaar niet
meer noemen. Amerikaans en entertainend
des te meer. Na het zien van het tijdschema
Na Muse dacht Werchter lekker te gaan dansen op Faithless op het hoofdpodium. Na
enkele nummers vertrokken echter al veel
mensen terug richting camping en biertenten want de performantie was niet geweldig.
Het was een complete anti-climax met tussendoor wat gepreek van Maxi Jazz. Vorige
keer deed Faithless het beter op de mainstage van Werchter.
Editors
Te midden van groepen als Green Day, Paramore en 30 Seconds To Mars leek Editors een
beetje de vreemde eend in de bijt op Main
Stage. Maar daar trok de Britse band zich
geen zier van aan. Volledig in de traditie van
hun vele passages in België gedurende de af-
Ir.Reëel 1
27
Rock Werchter
van de Werchter-vrijdag moesten we toch
wel even met onze ogen knipperen. Tweeen-een-half uur Green Day. We vroegen ons
af hoe ze die tijd zouden opvullen. Het antwoord bleek eenvoudig: show, show en nog
eens show. We zagen tonnen vuurwerk, gepersonaliseerde Green Day-confetti, zanger
Billie Joe Armstrong die zijn broek afsteekt,
gitaar achter zijn rug speelt, met een kanon
t-shirts in de lucht hijst, fans die op het podium worden geroepen om te zingen, te
dansen, crowdsurfen en nog meer van dat
moois. Bij klassiekers als Basketcase nam het
publiek het bijna volledig over van de groep.
Muzikaal moest Green Day ook niet onderdoen, wat ze bewezen tijdens het prachtige
negen minuten durende Jesus of Suburbia.
Kortom: wat een feest!
Pearl Jam
Aan al het goede komt een eind, ook aan
Rock Werchter 2010. Maar niet voordat Pearl
Jam nog een keer liet zien hoe je een degelijke rockshow in elkaar draait. In een lekker
hoog tempo, zonder de show die andere
bands meer dan nodig hebben, liet Eddy Vedder zien waarom zij de enige waardige afsluiter van dit festival zijn. Klassiekers ‘Why Go’,
‘Even Flow’ en natuurlijk ‘Alive’ zorgden voor
oorverdovend gezang uit het publiek, maar
ook de nummers van recentere albums zijn
gewoon goed. Fijne slotnoot om met Dave
Grohl en Alain Johannes van Them Crooked Vultures ‘Kick out the Jams’ te coveren!
De Amerikaanse bands hadden trouwens
backstage een barbecue georganiseerd om
Pink
Heel spectaculair kwam Pink uit een enorme openploffende kooi vol ballonnen het
podium op. Las Vegas lag tijdens anderhalf
uur Pink even in België. Een show van deze
Amerikaanse dame is een waar circus. Muzikaal was er weinig aan te merken. Pink heeft
een straffe stem en haar popsongs gaan er
als zoete koek in. Het oog wil en krijgt ook
wat. Pink crowdsurfte in een plastic bal, er
was vuurwerk en als hoogtepunt vloog Pink
een nummer lang over het publiek. Helemaal
goed!
Rammstein
Florence & The Machine
Florence & The Machine zorgde voor een
enorme toeloop bij de Werchter Marquee.
De eerste noten van hitsingle “You Got The
Love” en afsluiter “Rabbit Heart” waren reeds
voldoende om het publiek mee te krijgen.
Van bezwerend tot rockend, van ingetogen
naar schreeuwend waar direct kippenvel op
volgt. Florence & The Machine liet het in een
uur allemaal langskomen.
Rock Werchter 2010 is goed voor 320.000
bezoekers. Vier dagen op rij was de
wei uitverkocht (= 80.000 bezoekers).
België en Nederland zijn goed voor
driekwart van het bezoek. Verderop
volgen
Groot-Brittannië,
Frankrijk
en Ierland. Een opvallende runnerup is Australië op plek 8. Zo’n 250
Aussies vonden de weg naar Werchter.
28
Ir.Reëel 1
Het meer dan een miljoen euro kostende
Rammstein pakte de festivalweide met anderhalf uur knal- en vuurwerk helemaal in.
De tegen industrial geschoeide metal met
lekker mee te brullen Duitse teksten, is sinds
het laatste album dansbaarder dan ooit. Toch
misten we een aantal Rammstein-klassiekers
van de oudere cd’s. De band stopte een half
uur eerder dan gepland. Het vuurwerk was
blijkbaar op.
de Amerikaanse nationale feestdag te vieren, en dat het een gezellig feestje geweest
is bleek wel uit de vreugde die zowel Eddie
Vedder als Grohl uitstraalden, al dan niet met
de hulp van de nodige hoeveelheid alcohol.
Na de laatste noten knalde het slotvuurwerk
en was Rock Werchter 2010 officieel ten einde. Het zal vooral herinnerd worden als een
ontzettend warme Rock Werchter, maar toch
kregen we weer enkele mooie optredens
voorgeschoteld, zowel verwacht als verrassend.
Laurence Evrard
Telex
Toilet Restaurant opent zijn deuren in China
Het valt niet te ontkennen dat er een belangrijk verband is tussen “eten” en “naar
het toilet gaan”, maar sommige mensen gaan nog een stapje verder en vinden
het gewoon fijn om op het toilet te eten. Meer zelfs: in China opende een tijdje
geleden het eerste Toilet Restaurant. Ook in Taiwan is dit een geweldig succes en
dus zijn er plannen om overal ter wereld Toilet Restaurants te stichten!
Voor alle duidelijkheid: het concept achter “Toilet Dining” is dat je op een toiletpot
eet terwijl je op een toiletpot zit, je eten opgediend wordt in een toilet of in een
urinoir en dat je achteraf je mond schoonveegt met een servetje dat verdacht
veel wegheeft van toiletpapier. Kortom, alles wat je ziet, komt rechtstreeks uit uw
favoriete kleinste kamertje. Smakelijk!
Koken kan de gezondheid ernstig schaden
Ieder jaar sterven er meer dan 1,6 miljoen mensen aan de gevolgen van het inademen
van schadelijke dampen bij het koken. Maar voor u zich een levenslang abonnement
op de Alma aanschaft: de oorzaak hiervoor ligt erin dat men in derdewereldlanden vaak
gebruik moet maken van dierenmest, hout en kool om het eten klaar te maken. De armste
helft van de wereldbevolking heeft namelijk het geld niet voor schonere alternatieven.
Het zijn uiteraard vooral de vrouwen en kinderen in ontwikkelingsgebieden als India,
China en Afrika die hier het slachtoffer van zijn.
Laptop werkt op frisdrank
Onderzoekers hebben een oplossing ontwikkeld voor mensen met een laptop die vaak
in omgevingen met weinig stopcontacten, maar met veel frisdrankautomaten, komen.
Ze hebben namelijk een soort biobatterij ontwikkeld die elektriciteit kan opwekken
uit suikerhoudende frisdrank. De batterij maakt hiervoor gebruik van mitochondriën,
dat zijn de kleine elektriciteitscentrales die je ook in elke menselijke of dierlijke cel
tegenkomt. De mitochondrie verteert de suiker en produceert hierbij een elektrische spanning. Normaal
wordt die elektriciteit dan gebruikt om de processen binnenin de cel aan te drijven, maar de onderzoekers
hebben de mitochondriën losgepeuterd uit hun cellen en tussen twee elektroden geplaatst en zo werd deze
energie nu dus doorgegeven aan je laptop. De verstokte Coca-Cola Light- of Coca-Cola Zero-fans blijven echter
weeral in de kou staan…
30
Ir.Reëel 1
Telex
Spooktrein uit 19e eeuw wordt man fataal
Een 29-jarige man uit de Amerikaanse staat North Carolina is overleden toen hij ‘s nachts
werd aangereden door een trein. Hij stond namelijk samen met een groep vrienden op
een zogenaamde spooktrein te wachten. Op 27 augustus 1891 kwamen op die plek
immers meer dan twintig mensen om het leven bij een treinongeluk en de legende doet
de ronde dat je op de plek van het ongeval jaarlijks kan horen hoe het incident destijds
verliep. Christophe Kaiser besloot met zijn vrienden en een paar andere ‘ghosthunters’
midden in de nacht op de sporen te gaan wachten. Jammer genoeg reed er op dat
moment net een echte trein over het spoor die Kaiser raakte, waardoor deze in een
ravijn belandde en ter plekke overleed. Of hij daarbij de spooktrein gehoord heeft, is
niet bekend.
Tienermeisje slikt tandenborstel in
Het gevaar schuilt in een klein hoekje. Zo weet een meisje van vijftien uit Nieuw-Zeeland sinds
kort dat er niets zo gevaarlijk is als je tanden poetsen. Toch zeker niet als je de trap oploopt. In al
haar haast struikelde ze, waarop het ding (voor de cijferfetisjisten: 19 cm lang) in haar slokdarm
kwam vast te zitten. “Aanvankelijk stak er nog een stukje uit in haar mond, maar omdat ze moest
kokhalzen, slikte ze hem helemaal in,” aldus de behandelende arts. Tegen dat ze in het ziekenhuis
aankwam, voelde het meisje zich alweer prima. Ze merkte wel dat de tandenborstel in haar maag
bewoog. Uiteindelijk hebben ze haar onder verdoving gebracht en vervolgens met een draadje
de tandenborstel weer naar boven gehaald. Als bij wonder hield het meisje geen blijvende
letsels over aan haar onhandigheid en mocht ze dezelfde dag nog naar huis. Over hoe het de
tandenborstel nog is vergaan, is niets bekend.
Vang je inbrekers met je iPhone
Wat is het verschil tussen een GSM en een iPhone? Met een iPhone kan je inbrekers klissen!
Vince Hunter was op bezoek bij zijn ouders, op 2252 kilometer van zijn huis, toen hij via zijn iPhone
gewaarschuwd werd dat er bij hem werd ingebroken. Door middel van het programma iCam kon
hij via het beveiligingssysteem perfect volgen wat er zich bij hem thuis precies afspeelde. Zo zag hij
twee mannen die naar binnen aan het kijken waren en vervolgens een steen door zijn raam gooiden.
Het beveiligingssysteem, dat hij nog maar net had geïnstalleerd deed zijn ding en alarmeerde de
politie. Vince belde zelf ook het alarmnummer van de politie en kon op zijn iPhone volgen wat er
gebeurde. Hij zag hoe de politie met getrokken wapens het huis binnendrongen en vervolgens de
dieven in de boeien sloegen. Het filmpje – of wat dacht u! – staat uiteraard op YouTube:
http://www.youtube.com/watch?v=0spz07VxXR0&feature=player_embedded
Ir.Reëel 1
31
Sport: De Dodentocht
Begonnen in 1970 met 69 wandelaars is de Dodentocht uitgegroeid tot de grootste en meest bekende 100 km tocht
van heel Europa. Meer dan 20 nationaliteiten zijn vertegenwoordigd. Het is Vlaanderens meest beruchte en bekende
wandeltocht. Het is zelfs meer dan dat. Het is een strijd om stap voor stap, de 100km uit te lopen of wandelen. Onder
de wandelaars vonden we ook Christophe Cappuyns, een 3e bachelor student aan onze faculteit en van de regio
rond Puurs. Hij deed de Dodentocht voor de eerste keer mee en liep hem meteen uit.
Alhoewel, meteen is wel een te gemakkelijk woord om zijn tocht te beschrijven. Het
kostte hem enkele blaren, een nachtrust en
bijna 23 uur om de tocht af te maken. Maar
hij deed toch wat velen die gestart waren
niet lukte, hij liep de volledige 100km uit. Gelukkig moest hij dit niet alleen doen en was
hij samen met 4 vrienden van hem begonnen. Na 35 km moest helaas al een van zijn
vrienden het opgeven omdat hij last had van
zijn enkel. Zijn 2 andere vrienden wilden het
wandeltempo wat versnellen terwijl Chris-
“Sommige mensen
konden niet meer recht
staan.”
tophe even moest pauzeren omdat hij zijn
eerste klop kreeg. En dus bleef hij alleen achter om op zijn eigen ritme naar de eindmeet
te wandelen. Ook de lichamelijke klachten
bleven niet uit, maar het viel in vergelijking
met anderen nog wel mee. “Ik had een gigantische blaar op m’n kleine teen. Die heb ik
laten verzorgen bij het rode kruis. Daar heb
ik vanalles gezien. Sommige mensen konden niet meer recht staan. Er was een man
die last had van een te hoge bloeddruk, die
gewoon moest blijven liggen. Ik heb voeten
gezien die niet meer konden bewegen, en
spontaan waren aan het bibberen. De verpleegster heeft me nog gezegd dat ik veel
geluk had voorlopig.”
Op vrijdagavond 13 augustus vertrokken
10.605 moedige wandelaars voor hun 100
kilometer lange tocht uit Bornem. De eerste
opgave dit jaar kwam al in Weert op 7 km. In
totaal zijn 8.311 mannen en 2.294 vrouwen
vertrokken. 5.289 mannen en 1.221 vrouwen wisten de 100km in 24 uur af te leggen
(totaal 6.510). 4.095 wandelaars moesten
onderweg opgeven. Dit jaar viel ook de eerste dode ooit tijdens de dodentocht. Hij was
nochtans een man met een goede conditie
en deed meerdere wandeltochten per jaar.
Maar tragisch genoeg zakte hij 300 meter
voor de eindmeet in elkaar, de hulpdiensten
probeerden hem nog te reanimeren maar
alle hulp was te laat.
“Soms heb je momenten
dat je precies zoals een
robot wandelt.”
De dodentocht is ook meer dan alleen wandelen, er zijn de vele toeschouwers langs
de weg, de sfeer tussen de wandelaars die
allemaal maar 1 doel hebben. “De sfeer tussen de wandelaars zorgt er wel eens voor
dat wandelaars toch nog dat ietsje extra uit
hun lijf kunnen halen. Vooral als men ziet dat
iemand de man met de hamer is tegengekomen zullen ze je aanmoedigen.“ Er is ook
bijna geen competitie tussen de wandelaars,
het is vooral een uitdaging tegenover jezelf.
Aan verschillende controleposten is er ook
32
Ir.Reëel 1
Sport: De Dodentocht
gratis bier te krijgen voor de wandelaars.
Maar hier blijf je liever voor één keer van de
Palm en de Duvel af als je de 100 km wilt halen.
“De sfeer tussen de
wandelaars zorgt er wel
eens voor dat wandelaars
toch nog dat ietsje extra
uit hun lijf kunnen halen.”
ook meerdere keren aan gedacht om te stoppen. “Een eerste keer was aan de 35km. Dat
is moeilijk, want het is midden in de nacht,
het is koud, en je begint al stijf te worden,
maar je hebt nog niets gedaan, bij wijze van
spreken. Daar moet je gewoon doorbijten
en best even pauzeren. Voor de rest van de
tocht ben je de pijn gewoon, die blijft toch,
maar je trekt het je niet meer aan. De volgende moeilijke punten kwamen aan de 70 en
80 km. Na 70 km had
ik een klop, en het was
nog zo ver! Toen heb
ik me geforceerd om
nog tot 80 te geraken,
met de gedachte daar
te stoppen. Maar zoals ik net heb gezegd,
ben ik toch maar doorgegaan. Soms heb je
momenten dat je precies zoals een robot
wandelt, maar eens je
voorbij de 60-70km
bent is elke stap pijnlijk en moet je je echt
concentreren om 1
voet voor de andere te
zetten. Dus in een soort wandeltrance geraken is dan niet meer mogelijk. Een ipod met
motiverende muziek helpt wel, dan geraak
je wel eens in je eigen wereld, en een beat
heeft mij altijd wel geholpen om te versnellen als ik te traag ging.”
Over volgend jaar is Christophe al duidelijk,
hij doet terug mee en gaat voor een betere
tijd. Wat de voorbereiding betreft was Christophe 2 keer een toch al stevige wandeling
van 30 km gaan maken en had hij de dagen
ervoor platte rust gepakt om zich volledig te
kunnen focussen op de komende strijd en
om met een fris lichaam en een frisse kop te
beginnen. Met wat meer training moet het
dus mogelijk zijn om een betere tijd neer
te zetten. “Trouwens, hoe rapper je er bent,
hoe minder lang je moet afzien. 4 uur voor
ik aankwam kreeg ik een telefoontje van een
maat die al aangekomen was, al thuis was
en net in z’n bed ging kruipen. Toen was ik
even ambetant aangezien ik nog 4 uur moest
doorbijten. Maar uiteindelijk ben ik er toch
geraakt.”
Ruben Wouters
Het moeilijkste moment voor Christophe
was de controlepost
van de 80km aan de
sporthal in Puurs,
dicht bij zijn huis. Gelukkig was zijn familie er om hem tegen
te houden. Na even
met hem mee te hebben gestapt ging het
terug beter en was
de moed er terug.
Maar toen moest het
andere moeilijk moment nog komen. Na
de laatste controlepost, iets meer dan 5
km van de eindmeet,
zeiden ze al “Proficiat”.
Maar de laatste loodjes wegen wel degelijk het zwaarst en er
leek geen einde te komen aan de laatste kilometers. Hij heeft er
Ir.Reëel 1
33
Goedfout
Jaar na jaar loopt het steeds goed fout in burgie- en archieland. Desondanks onze pogingen om jullie kleine foutjes bij te schaven, leren jullie maar niet bij. Hieronder enkele fratsen van vorig academiejaar om onze verse lading
schachten te waarschuwen voor al die schraalheid die hen te wachten staat.
Case I: Intense liefde
Case II: Welcome to the gaybar ...
Het is algemeen bekend dat de Leuvense
student wel eens een pintje of een ander
alcoholisch drankje lust. Sommigen houden
het niet enkel bij lusten, maar verklaren hun
liefde openlijk voor hun goddelijk drankje.
De meesten doen dit nog op redelijk beschaafde manier door het goedje van hun
affectie een lief kusje te geven. Dit zorgt voor
zeer intense momenten.
In een richting met overwegend mannelijke
studenten, bestaan de vriendschappen uiteraard vooral uit kerels. Sommigen gaan
volgens ons echter toch iets te ver in deze
vriendschap. De wang van een schacht die
je net ontmoet hebt aflekken is toch al iets
te familiar.
De twee onderste exemplaren houden het
braaf. Toch merk je op een of andere manier
dat ze nood hebben aan vrouwelijk gezelschap. Echte vrienden doen namelijk alles
voor hun beste maat.
Case III: Blote kassen
Het is fijn als de VTK jongens eens een plezier
willen doen aan de schaarse vrouwen. Dat ze
voor deze gelegenheid hun buik en borstkas
showen kan het vrouwvolk zeker appreciëren. Maar als ze dan buik tegen buik beginnen te schuren worden deze jongens ineens
een heel pak minder sexy!
Maar ook al ken je je maten al enkele jaren
en wil je hem laten zien hoe belangrijk hij is
voor jou, dan hoef je hem al helemaal niet te
onderwerpen aan een “soixante neuf”!
Enkele uitzonderingen moeten er natuurlijk
weer overgaan en besluiten hun liefde dan
maar te tonen door hun glas (met hun lievelingsdrank in natuurlijk) zeer overtuigend
binnen te doen en volledig te verkennen met
hun tong.
Deze jongens hebben dat aspect beter begrepen. Ze zien er dan ook een pak stoerder
uit. Ze maken hier echter een nog grovere
fout, want wie weet nu nog altijd niet dat enkel choco’s pruiken dragen?
Ir.Reëel 1
35
Doorgelicht: VTK vs. Ekonomika
Op een druilerige augustusavond verzamelen we Ruben Hamilius, de kersverse praeses van Ekonomika, en Vincent
Goffin, de kersverse praeses van VTK, in café Den Domus voor een goed gesprek over rijkdom, genegenheid, vetes
en de werking van een praesidium. Want als het over rijke en grote studentenkringen gaat, dan worden VTK en
Ekonomika nogal snel over dezelfde kam geschoren. Maar is dat wel terecht? Of zijn de verschillen in werkelijkheid
groter dan de gelijkenissen? Onze twee sympathieke praesessen lichten toe!
De werking van een
praesidium
VTK en Ekonomika zijn allebei grote kringen,
maar toch telt het praesidium van Ekonomika maar 12 man en heeft VTK een 50-koppig
praesidium. How come?
Ruben: Het hangt er vanaf wat je als praesidium beschouwt. Ik spreek graag over de
‘harde kern’ (dit zijn de vice-praesessen, red.)
en ‘the family’ (dit zijn de comités, één comité
per vice-praeses, red.). We hebben een harde
kern van twaalf man en een family van negentig mensen. Daarbij is het ook zo dat je
maximum één jaar in het praesidium zit. Dat
gaat niet anders, dat is gewoon te veel werk.
De hele kiesweek wordt trouwens ook elk
jaar door die nieuwe groep van twaalf georganiseerd.
Vincent: Wat bij hen een vice-praeses is, is bij
ons een groepscoördinator (groco, red.) en
wat bij hen een comité-lid is, is bij ons in zekere zin een gewoon praesidiumlid. Dus dat
komt in grote lijnen op hetzelfde neer, maar
er zijn toch ook best wat verschillen.
Ruben: Het gevolg van ons systeem is dat de
work load op één persoon heel erg groot is.
Als je vice-praeses onthaal bent, dan doe je
álles van onthaal. Het
is de ploeg (de vicepraesessen, red.) die
alle ideeën ratificeren
en op elkaar afstemmen, mede op basis
van de input die vanuit
de verschillende comités komt. Het voordeel
daarvan is dat je met
twaalf alles kan zeggen wat je wil en je
vrij snel naar een consensus kan werken,
maar iedereen moet
wel alles mee dragen.
Het zijn twee geweldig intense jaren, maar
dat zorgt er dan weer
voor dat je als ploeg
een heel hechte band
hebt.
Vincent: Bij ons wordt
het werk meer verspreid over die vijftig
praesidiumleden en de
beslissingen worden
ook genomen door
die 50 personen. Het is
ook zeker niet uitzonderlijk dat iemand drie
jaar praesidium doet,
integendeel.
De Vlaamse Technische Kring
Gesticht in 1920
Stichter: J. Raskin
Kleuren: Blauw – wit – blauw
Leuze:
/
Faculteit:
Ingenieurswetenschappen
Studie-richtingen: Burgerlijk ingenieur
Burgerlijk ingenieur-architect
Fakbar:
’t ElixIr
Broodjesbar: Theokot
Praeses 2010: Vincent Goffin
24-urenloop: Tweede
Website: www.vtk.be
Informatieoverdracht
versus knowledge
management
Ruben: Wij hebben elk jaar dus een volledig
nieuw praesidium. Dat komt door de format
van onze kiesweek. Je moet een heel jaar
lang keihard werken voor die kiesweek. Een
kiesweek organiseren én praesidium doen in
hetzelfde academiejaar valt dus niet te combineren. Voor de doorstroom is dat niet zo
optimaal, maar we vangen dat op door een
goede samenwerking tussen de huidige en
de opkomende ploeg.
36
Ir.Reëel 1
Vincent: Dat is dan weer het grote voordeel
aan ons systeem. De informatieoverdracht –
Ruben: “Knowledge management” (om er
even een economiewoord tussen te smijten!)
Vincent: – gaat echt van jaar op jaar door. Zo
kunnen we telkens weer leren uit vorig jaar
en zo proberen te vernieuwen en de zaken
anders aan te pakken.
Ruben: De opkomende ploeg, dat zijn natuurlijk dan wel de meest kritische geesten
van het comité. Als niet-praesidiumlid ben je
Doorgelicht: VTK vs. Ekonomika
tellen dat je ofwel supporterschacht ofwel
loopschacht bent, en dát wérkt! Bij ons leeft
dat veel minder hard. Als grote kring streef je
er niet naar om al je leden actief bij de kring
te betrekken, dat gaat niet, dat is veel te veel
volk. Waar je wél naar streeft, is dat niemand
van de faculteit je niet tof vindt. De 24-urenloop is een goed voorbeeld van die “VTKgenegenheid”. Wij hebben dat dan weer met
de Kiesweek. Tijdens de Kiesweek is elke student weer fan van Ekonomika: “Wow, wat die
daar presteren, dat is ongezien!”
Vincent: Zoals Ruben jaloers is op de
24-urenloop, zijn wij natuurlijk jaloers op de
kiesweek van Ekonomika. En ik denk dat we
allebei héél jaloers zijn op het kringgevoel
van kleine kringen. Daar leeft dat echt heel
sterk. Wina, bijvoorbeeld, daar kent iedereen
iedereen!
daar soms beter voor geplaatst. Zit je er zelf
middenin, dan is je eigen activiteiten kritisch
evalueren veel moeilijker.
Vincent: Dat merk ik inderdaad wel. Zodra de
bal aan het rollen is, is het veel moeilijker om
hem nog een andere richting uit te sturen.
Het is ook heel moeilijk om dingen te veranderen. Je bouwt alles steeds laagje per laagje
op en dan denk je wel: het fundament is misschien toch niet helemaal dat. Maar moeten
we nu weer alles beginnen afbreken en iets
helemaal nieuws bouwen?
Ruben: Wij zitten met een nieuwe ploeg, met
een volledig nieuw dagelijks bestuur, dus wij
kunnen wel radicaler een ‘nieuw idee’ binnen
brengen. Maar ik heb al geleerd dat whatever je denkt dat nieuw is: het is ooit al eens
eerder gedaan! Je moet er gewoon de annalen op na slaan!
Vincent: Zeer herkenbaar. Toen we aan het
nadenken waren over onze standpunten
voor de kiesweek, zijn we op een verkiezingsbrochure uit de jaren ’70 gestoten en
dan kom je bij dingen uit waarvan je denkt:
hé tiens, dat dachten ze toen ook al!
Genegenheid
Ligt de hedendaagse student nog wakker
van zijn studentenkring? Heeft Ekonomika
een plaatsje in het hart van de econoom
en VTK een plaatsje in het hart van de
ingenieur(-architect)?
Ruben: Wat bij VTK altijd heel opmerkelijk is:
hoe ze erin slagen om dat 24-urenloopgevoel over te brengen! Ik heb me laten ver-
Een nieuw academiejaar staat voor de deur.
Waar willen jullie volgend jaar
echt werk van
maken?
Ruben: Wij willen dit jaar actief proberen
om de “Ekonomika-vriendengroep”
meer en meer
uit te breiden.
Het is inherent
aan de tijdsgeest dat studenten meer
“shoppen”, dat
er veel minder
mensen
ergens naartoe
gaan gewoon
omdat
het
een activiteit
van hun eigen
kring is. We
willen
echt
focussen op
die
betrokkenheid en we
hebben er wel
een goed oog
in. Het zou
tof zijn als dat
lukt!
Vincent: Wij
gaan voor een
groot stuk gefocust zijn op
co m m u nica-
Gesticht in 1930
tie. Er zijn zoveel leden dat het niet gemakkelijk is om iedereen te bereiken. We proberen
zo veel mogelijk nieuwe middelen aan te boren en de bestaande te verbeteren. Bijvoorbeeld meer en meer Facebook beginnen te
gebruiken.
Ruben: Inderdaad! We gaan dit jaar een heel
groot Facebook-offensief lanceren. Het websiteforum wordt geschrapt, want niemand
gaat daar nog naartoe, op enkele die hards
na natuurlijk.. Je moet mee met de student.
Op Facebook is het misschien gemakkelijker
om eens commentaar achter te laten over
iets van onderwijs.
Rijkdom
Vraag aan een willekeurige student waar het
geld zit en ze zullen altijd ofwel VTK ofwel
Ekonomika zeggen. Is die reputatie van “rijke
kring” eigenlijk terecht?
Ekonomika
Stichter: L. Charels
Kleuren: Blauw – wit – blauw
Leuze:
Utile Dulci
Faculteit:
Economie en Bedrijfskunde
Studie-richtingen: Economische wetenschappen
Toegepaste economische wetenschappen
Handelsingenieur
Handelsingenieur in de beleidsinformatica
Fakbar:
Dulci
Broodjesbar: Ekobar
Praeses 2010: Ruben Hamilius
24-urenloop: Derde
Website: www.ekonomika.be
Ir.Reëel 1
37
Doorgelicht: VTK vs. Ekonomika
Ruben (lacht): Dat is dus fout! Er zijn veel
kringen in Leuven die veel rijker zijn. Er komt
bij ons redelijk wat binnen – er wordt daar
keihard voor gewerkt – maar alles wordt
ook weer uitgedeeld. Wij hebben bijvoorbeeld ook geen eigen vastgoed, zoals VTK.
Bovendien runnen we onze fakbar in eigen
beheer, daar waar vele andere kringen in het
centrum een gebouw van hun faculteit ter
beschikking krijgen. Pintjes aan 90 cent, all
right, maar zij moeten niet elke maand hun
huur betalen!
Vincent: Bij ons komt er ook heel veel geld
binnen, wat we dan ook weer allemaal buiten smijten. VTK is een vzw, dus het is de
bedoeling dat we een gemiddelde van nul
draaien. De vzw van VTK heeft op zich ook
geen reserves, die zitten bij een vzw van de
alumni. Dat is alleen voor als er iets fout loopt
of om cashflowproblemen op te vangen in
het begin van het jaar.
Ruben: Er was wel ooit een Ekonomika-huis
waar het praesidium mocht wonen, op één
voorwaarde. Er moest een pater bij wonen.
Jammer genoeg is er geen Ekonomika-pater
meer!
Clichés
Clichés en vooroordelen zijn van alle tijden.
Welk clichébeelden leven er over VTK en Ekonomika? En kloppen ze ook effectief?
Ruben: Het clichébeeld van VTK is natuurlijk
dat het allemaal nerds zijn. Maar dan sta je
daar op de 24-urenloop en dan denk je: Jezus, die mannen kunnen blijkbaar ook lopen!
En dan blijkt dat er twee mensen van je jaar
samen zijn met iemand van VTK en dan denk
je: lap, ze hebben daar blijkbaar nog knappe
grieten en knappe gasten ook!
Vincent: Het cliché dat over de economisten
de ronde doet in Leuven, is dat het snobs
zijn, net zoals over de mensen van VRG.
Zijn jullie echt snobs, Ruben?
Vincent: Hij zit hier toch maar weer in een
hemdje!
Ruben (lacht): Ik heb daar een heel goed excuus voor. Mijn ploeg zou lachen: Ruben én
een hemd! Ik kom net van bij een bedrijf in
Brussel, vandaar. Of dat “snobisme” typisch
is voor Ekonomika? Ik zou het niet weten. Bij
geneeskunde zitten er sowieso ook snobs.
Maar ja, die lopen dan in een labojas!
Vincent: Bij ons leeft ergens nog wel het cliché van de typische burgie. Vorig jaar tijdens
onze TD in Alma 2 vroeg er iemand aan de
38
Ir.Reëel 1
kassa wie dat de TD eigenlijk organiseerde.
Dus iemand zei: VTK. “VTK?!” Ja, VTK, de kring
van de burgerlijk ingenieurs en de architecten. “O, ik wist niet dat de burgies ook feestjes
organiseren!” Dat clichébeeld zal waarschijnlijk nog wel een tijdje blijven voortleven.
Maar oké, dan wreken we ons wel door ze op
de 24-urenloop allemaal achter ons te laten!
Vetes
VTK heeft Apolloon, Ekonomika heeft VRG.
Maar bestaan die vetes wel? Of is dat zoals
BHV, een historische discussie die slechts in
een klein gedeelte van de kring écht leeft?
Vincent: We maken daar inderdaad graag
een spelletje van. De 24-urenloop speelt
daar een grote rol in. Voor de rest kan ik nog
altijd perfect door één deur met Apolloon.
Maar de studenten vinden dat geweldig, zo’n
beetje rivaliteit!
Ruben: Volgens mij is dat gewoon belangrijk
voor de animo die in Leuven heerst. In mijn
eerste jaar leefde dat nog meer. Toen werd
de doop steevast afgesloten met een bestorming van het HDR! Het was altijd mijn grote
droom om in te breken in het HDR en daar de
vlag te gaan stelen. Maar het is me nooit gelukt! Nu zijn ze daar iets minder enthousiast
in en dat vind ik eigenlijk wel jammer. Misschien moet ik eens bellen naar Harry (van
VRG, red.) om te zeggen dat we iets gaan
uitvinden om daar wat nieuw poeier in te
blazen! Dat creëert zo’n faculteitsgevoel, da’s
geestig. In Dulci staat er bijvoorbeeld op de
muur: “First thing we do, let’s kill all the lawyers”. Fantastisch is dat!
Even is er het idee om een vete tussen VTK
en Ekonomika te starten, maar dat draait op
niets uit… En dus zijn we na deze gezellige
babbel maar in vrede uiteen gegaan!
Uw verslaggever hoopte even op een gesigneerde foto van Ruben en Vincent, maar zelfs
dat kon er niet vanaf, want die hebben ze
blijkbaar niet. Alweer een mythe ontkracht!
Bedankt, Vincent! Bedankt, Ruben!
Yuri Van Havere
Architectuur: Julien de Smedt
Wij Belgen, als tegen de tijd dat dit gepubliceerd is België tenminste nog bestaat, staan bekend om onze bescheidenheid en eerder ingetogen karakters. Maar er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen die de regel moeten bevestigen.
Julien de Smedt is zo iemand. Wie eens een kijkje neemt op zijn site, ziet immers dat bescheidenheid en ingetogenheid nogal ver achteraan het woordenboek van JDS-architects staan.
Internationaal
Julien de Smedt, zoon van een Franse vader
met een zaak in New York en een Belgische
moeder, is niet iemand die zich makkelijk op
één plaats settelt. Hij heeft er zes jaar architectuurstudies in zes verschillende internationale scholen opzitten, heeft nu al kantoren
in 3 Europese steden (Kopenhagen, Oslo en
Brussel) en werkt met 17 verschillende nationaliteiten onder zijn werknemers. Na enkele
jaren bij OMA te hebben gewerkt, richtte hij
samen met Bjarke Ingels PLOT op in 2001. Ze
namen deel aan vele architectuurwedstrijden. In een periode van vijf jaar bleven ze
niet onopgemerkt in de architectuurwereld.
De filosofie van PLOT zat in de naam zelf,
naar analogie van de plot van een verhaal.
De verschillende gebeurtenissen die op zichzelf nietszeggend of nutteloos lijken, worden
door het plot meer dan de som van de verschillende delen. Dit wilden ze ook bekomen
met hun architectuur, door een combinatie
van durf, efficiëntie en humor. Terwijl Bjarke
Ingels zich na de splitsing van PLOT met zijn
kantoor BIG vooral op Scandinavië richtte,
richtte Julien De Smedt zich meer internationaal. Zo heeft hij in zijn monografie Pixl to
XL de landen waarin hij nog niet actief is, ingekleurd om zijn ambitie duidelijk te maken.
40
Ir.Reëel 1
Projecten
Een van zijn bekendste gebouwde projecten
is het VM huisvestingsproject in een staduitbreidingsgebied van Kopenhagen. Hierin
zijn allerlei verschillende types appartementen als een soort tetris in elkaar gevallen en
vormen een 3-D Tetris waarin de letters V en
M te herkennen zijn. Het project viel niet alleen bij architecten in de smaak. De appartementen verkochten als zoete broodjes en
na de eerste verkoopsdag was reeds 80% van
de appartementen verkocht. Het was zelfs zo
een succes dat een tweede project, genaamd
mountain dwellings, naast het bestaande
project werd opgebouwd. Het Mountain
Dwellings project moest 2/3e parking en
1/3e huisvesting bevatten. Hier slaagde men
wonderwel in, zonder dat aan de buitenkant
de aanwezigheid van keizer Auto, in vele projecten het zorgenkind, opvalt. De woningen
zijn naar het zonlicht toe gericht en het hele
concept van een artificiële berg gevormd
door parking en appartementen is een voorbeeld voor een tijdperk zonder triestige,
grijze betonnen woontorens. Door deze bovengrondse maar vrij onzichtbare parking,
vermijdt men een ondergrondse parking
en voorkomt men dat de natuurlijke waterhuishouding wordt verstoord, wat mogelijke
problemen kan opleveren voor nabijgelegen bomen. Verder heeft iedere woning een
dakterras met tuin die via een groot bewateringssysteem onderhouden wordt. De terrassen worden afgesloten met groenbakken
in plaats van een gewone reling. De breedte
van deze groenbakken is zo berekend dat
bovenburen niet op het terras van de onderbuur kunnen kijken en zo de privacy tussen
de verschillende bewoners gerespecteerd
blijft. De westelijke en de noordelijke gevels
van het gebouw zijn bedekt met aluminium
platen. De gaten in het aluminium laten licht
en lucht binnen in de parkeergarage. De gaten vormen een afbeelding van de Mount
Everest. Overdag zullen de gaten afsteken
tegen het heldere aluminium en ’s nachts
zal de tekening van binnenuit verlicht worden door de lichten in de parkeergarage. Het
gebouw kreeg van de architecturale webstek
Archdaily de Building of the Year Award 2009
in de categorie Huisvesting.
Architectuur: Julien De Smedt
Logistic city
JDS staat bekend om zijn innovatiedrang,
zonder praktische of constructieve aspecten uit het oog te verliezen. Hun architectuur gaat ook over het psychologische en
het sociale. Getuige hiervan is het megalomane voorstel van een project van de Logistic City in Shenzhen, China. Het zou een
mega-skyscraper worden, een soort stad op
zichzelf van maar liefst 1111m, hoger als de
Burj Dubai (828m). Een soort toren van Babel
maar dan zonder het sociale isolement. Het
voorstel werd ook niet enkel verdiepen op
elkaar stapelen en deze dan door een lift verbinden, maar een stad in een toren, inclusief
groene, open ruimte. Door over te schakelen
van architectuur naar stedenbouw, ontstaan
onverhoopte mogelijkheden en kwaliteiten.
Binnenin zien we terug het berggevoel met
aflopende en opgaande paden, terugwijkende niveaus en vooral veel groen op de muren
en door heel het gebouw, als het tenminste
nog die term verdient.
Agenda
Bij een zo groot en bekend geworden bureau
als JDS hoorde natuurlijk ook een boek. Dat
kwam er eind 2009. Het boek is net als vele
ontwerpen van JDS nogal ongewoon. Op
de cover zien we de eifeltoren schuin gezet,
zodat het kan gebruikt worden als skischans.
Het boek is opgevat als een agenda, beginnend op 15 september 2008. De dag dat de
wereldwijde financiële crisis losbarstte doordat de Lehman Brothers de boeken neerlegden. “Change”, hét thema van Obama’s
verkiezingscampagne is een van de sleutelwoorden van dit boek. Hoe zullen architecten en planners moeten omgaan in deze
veranderende maatschappij, waar we niet
kunnen voorspellen hoe de wereld er binnen
15 jaar uitziet. Elke pagina is opgevat als een
dag sinds die datum. Er staan ook niet alleen
architecturale documenten in. Er worden
ook anekdotes verteld zoals bijvoorbeeld
de dood van Michael Jackson, verkiezingen
in Tsjechië, … Je kan het boek met al zijn interviews, advertenties, reisverhalen en plannen nog het best beschrijven als een weerspiegeling van onze wereld. Met zijn chaos
en snelle opeenvolging van gebeurtenissen.
En toch wordt er onrechtstreeks veel verteld
over JDS Architects. Net als iedereen in deze
samenleving willen ze alles nu, direct en vaak
nog tegelijkertijd. Alles lijkt mogelijk, als je
het maar hard genoeg wilt. Zelfs de VM houses - een architecturale zoektocht naar een
evenwicht tussen privacy, sociale interactie,
typologie, … - worden geridiculiseerd door
onverklaarbaar scherphoekige terrassen en
felverlichte helse visualisaties.
Samengevat zijn vele ontwerpen van dit
team vaak technisch of financieel onhaalbaar, maar men herdenkt er wel vaak de
grenzen van architectuur, door er op een
haast kinderlijke manier mee om te gaan.
Ruben Wouters
Ir.Reëel 1
41
Culinair
Omdat frieten, hamburgers of kebab toch niet zo gezond zijn om elke dag van te eten, hieronder een gemakkelijk
recept om op kot te maken. Aangezien we nog altijd studenten zijn, mag het bier hier natuurlijk niet ontbreken.
Getest en goedgekeurd!
Deugniet is een Belgisch blond bier
dat hergist op de fles. Het heeft een
alcoholpercentage van 7,3%. Het wordt
gebrouwen door brouwerij Brasserie
du Bocq in Purnode. Te koop bij de
betere slijterij en bierspeciaalzaak.
Voor wie toch liever voor een
gekend bier zou gaan is het beste
alternatief de Ciney Blond. Een
zacht en zuiver bier, goudblond,
fruitig van smaak en met een
evenwichtige, aangename bitterheid.
Gebakken mosselen
Benodigdheden voor 4 personen:
- 500 gram gekookte mosselen
- twee eetlepels bloem
- vier eetlepels zonnebloemolie
- zes draadjes saffraan
- een mespunt korianderpoeder
- een ui
- twee tenen knoflook uit de knijper
- een flesje Deugniet van 0.3 l
- vier eetlepels creme fraiche
- een eetlepel fijngehakte bieslook
- peper uit de molen en zout naar smaak
De mosselen bestuiven met wat bloem en
om en om bakken in de zonnebloemolie. De
fijngehakte ui, knoflook uit de knijper, draadjes saffraan en driekwart van de inhoud van
het flesje erbij doen. Gedurende zes tot acht
minuten goed verhitten en de creme fraiche
en korianderpoeder door het stoofvocht roeren. De mosselen en de saus verdelen over
voorverwarmde borden en gareren met fijngehakte bieslook. Peper en zout naar smaak
toevoegen. Serveren met stokbrood of war-
me toast. Drink hierbij een goed gekoeld glas
Deugniet.
Smakelijk eten!
Eigen bevindingen:
Wat de hoeveelheid van de mosselen betreft
is een pak van 1kg/persoon wel voldoende.
De hoeveelheid bier die je er bij moet doen
mag toch beperkt blijven tot de helft van het
flesje. Anders krijg je een te felle biersmaak
en we willen de mosselen ook nog proeven
natuurlijk. Pas wel op bij de aankoop van saffraandraadjes, deze zijn vrij duur. Dus koop er
niet meer dan dat je nodig hebt.
Ruben Wouters
Ir.Reëel 1
43
Vetcool
ElasticShelf
Eenvoudige, en toch hippe recyclage van
fietsbinnenbanden. En als er iets is wat in Leuven veel aanwezig is, zijn het toch wel fietsen
en bijhorende onderdelen. De ElasticShelf
van SystemDesignStudio gebruikt de spanning door het stretchen van de binnenband
via 2 metalen staven aan de muur, waardoor
de objecten op hun plaats worden gehouden.
Skinput
Skinput is de nieuwe futuristische interface
die momenteel door Microsoft en Carnegie
Mellon University in Pittsburgh wordt ontwikkeld. Het systeem bevat een pico-projector
die het touchpad projecteert op de hand of
onderarm. Deze projectie gebeurt in samenwerking met biosensoren, die druk, versnelling en kracht meten en het geluid onderscheiden tussen de verschillende plaatsen op
het lichaam, gebaseerd op bot- en weefselvariaties van het lichaam.
Daft Punk helm
Harrison Crix deed er 17 maanden over
om de wereldberoemde helm van Daft
Punk na te bouwen, inclusief alle lichteffecten. Een samenvatting hiervan is te zien
op
youtube
(http://www.youtube.com/
watch?v=H0TBZeCgL0E). Waarop wacht je
nog? Zorg dat je de eerste bent voor deze
nieuwe hype in ons aller-gezelligste fakbar. Of
wie weet, wel in heel Leuven.
44
Ir.Reëel 1
Vetcool
The Less Lamp
Vindt de creatieveling in u die IKEA-lamp die
iedereen heeft ook maar saai? Ga dan aan de
slag met deze “The Less Lamp”. Waarschijnlijk een van de enigste lampen die gebroken
moet worden opdat hij licht zou geven. Met
een speciaal hamertje moet je de gewenste
gaten slaan zodat het licht door de gaten
schijnt in de compositie die jij wilt.
Jobi Magnetic Gorillapod
De Joby Magnetic Gorillapod is het nieuwe
hebbeding voor de amateurfotograaf die
ofwel zelf op de foto wilt staan, of zelfs voor
de Steadyshot veel bibbert. De flexibele driepoot heeft op elke voet een magneetje zitten,
dit kan je dan tegen een metalen oppervlak
“plakken” en hopen dat de magneten sterk
genoeg zijn om de zwaartekracht te overwinnen.
Lightcycle
In de categorie ‘ga eens op een andere manier
naar de les’: Een replica Lightcycle zoals in de
blockbuster van komende winter, TRON Legacy. Het vervolg op de film TRON uit 1982. Eén
moto kost ongeveer €27 900 en is op maat
gemaakt, heef een unieke kleur en als kers
op de taart, kan je er ook effectief mee rijden.
Benieuwd wat de studenteninspecteur politie
Leuven hierop te zeggen heeft.
Ir.Reëel 1
45
Ontspanning
Tijd voor wat ontspannende lectuur en spelletjes.
Fuck my life
Today, I tried to contact my birth mother,
who abandoned me when I was three
weeks old. After months of tracing, I finally plucked up the courage to call her.
She told me to “eff off and die.”
Today, I told my boyfriend I was pregnant.
He went outside for a “breather” and never came back.
Today, my three year old daughter got in
trouble and sent home from daycare. She
was rolling around on the floor with another boy, screaming, “Come on my belly!”
It was a line from the porno my husband
and I were watching last night she’d evidently overheard.
Today, I was babysitting for my mum’s
friend. I put her little boy on my knee, and
he kept pulling at my top. I asked him “are
you hungry?” He replied “No, I want to see
your titties.”
Today, I was called handsome. Too bad
it was coming from a trashed homeless
lady, who then went on to tell me that
she “likes my lips and wants to rape me.”
Today, my best friend who I’ve known
since high school is getting married. I’m
supposed to give a toast during the reception about how great the bride and
groom are. I’ve been sleeping with the
groom for the past 7 months.
Today, I found out that my boyfriend is
cheating on me, with the same guy I was
cheating on him with.
Today, my fiancé invited his pregnant
co-worker for dinner. After we finished
eating, he sat down and explained to
me that her kid is his and that he’s been
cheating on me with her for 5 months.
She had a smile on her face during the
entire thing.
Today, my boyfriend decided that a good
time to have our first kiss was on a rollercoaster, right before a huge drop. He bit
through my lip.
Today, I woke up to my English bulldog
standing over me, getting ready to pee. I
didn’t move in time.
46
Ir.Reëel 1
Ontspanning
Ir.Reëel 1
47
Hoofdtitel in het klein
48
Ir.Reëel 1
Hoofdtitel in het klein
Ir.Reëel 1
49